جلسه ۲۸۶

این جمع متناقضین است و تناقض در گفتار در اینجا پیش می‌آید که از یک طرف شما می‌گویید که ادلّۀ احتیاط آبی از تخصیص است اما از یک طرف در شبهات مقرون به علم اجمالی می‌گویید که از جای دیگر دلیل بر لزوم احتیاط دارید، خب چطور باهم جمع می‌شود؟! اگر سیاق، سیاق استحباب است ادلّۀ احتیاط نسبت به همۀ موارد دلالت بر استحباب می‌کند هم در شبهات موضوعیه و وجوبیۀ مجمعٌ علیه است و هم در شبهات قبل الفحص و شبهات مقرون به علم اجمالی که قطع به لزوم احتیاط در آنجا هست، در همه دال بر استحباب است. درست شد؟! درحالی‌که شما در شبهات مقرون به علم اجمالی و شبهات قبل الفحص قائل به لزوم احتیاط هستید چطور در اینجا این روایات احتیاط، دلالت بر حسن احتیاط می‌کند؟ این یکی.

بنابراین یا شما باید این ابای از تخصیص را از آن رفع ید کنید که در اینجا خودتان می‌گویید که «أخوكَ دینُكَ فاحتَط لِدینِكَ» قابل تخصیص نیست، چون می‌گویید که معنا ندارد که دین فقط عبارت از شبهات مقرون به علم اجمالی یا شبهات قبل الفحص باشد، پس این روایت آبی از تخصیص است. اگر روایت آبی از تخصیص شد شما چطور این را حمل بر استحباب می‌کنید حمل بر استحباب می‌کنید تااینکه با شبهات موضوعیه و شبهات وجوبیه‌تان جور دربیاید، غافل از اینکه در شبهات مقرون به علم اجمالی کار خراب می‌شود. چون در شبهات موضوعیه و در شبهات وجوبیه استحباب احتیاط در آنجا هست ولی ادلّۀ احتیاط که فقط انحصار در شبهات وجوبیه و شبهات موضوعیه ندارد، شبهات مقرون به علم اجمالی و همین‌طور شبهات قبل الفحص هم داخل در ادلّۀ احتیاط است. پس اشکال مهمی که بر نظریۀ مرحوم آقا ـ رضوان الله تعالیٰ علیه ـ و آقای خوئی وارد می‌شود این مسئله است که اگر سیاق را ما سیاق واحد بدانیم و ادلّۀ احتیاط را آبی از تخصیص بدانیم، چنانچه ما حکم به استحباب احتیاط بکنیم در شبهات مقرون به علم اجمالی و شبهات قبل الفحص گیر می‌افتیم این اشکال اول بود.