جلسه ۲۸۷

بنابراین در اینجا اشکال به حال خودش باقی است و انحلال علم اجمالی در اینجا نمی‌شود. یعنی در اینجا نمی‌شود علم اجمالی ما منحل شود، کیفیت تحقق علم اجمالی باز در اینجا به حال خودش باقی می‌ماند. یعنی وقتی که دو إناء ذهنی و دو صورت ذهنی داشته باشیم؛ صورت ذهنی اول إناء خاصی است که متیقّن النجاسة است، بر این صورت ذهنی حکم به احتراز تعلق می‌گیرد، یک إناء ذهنی دیگر داریم ـ صورت ذهنی ـ که إناء مردّد است نه إناء مشخص و معیّن، آن إناء مردّد هم حکم احتراز به آن تعلق می‌گیرد، بعد از باب انطباق صورت ذهنی بر اعیان خارجی اشکال پیش می‌آید که علم اجمالی با آن علم به تیقّن أحد الإنائین چطور باهم جور درمی‌آیند و کیفیت تطبیقش با همدیگر چیست. این اعتراض آقای حکیم بود.

جواب کوتاه به مرحوم حکیم دربارۀ عدم تعلق علم به عین خارجی

جوابی که به ایشان داده می‌شود این است که ایشان بروند یک‌قدری منطق بخوانند! چون علم هیچ‌وقت به عین خارجی تعلق نمی‌گیرد و اینکه ما علم را به خارج متعلق ‌کنیم شبهه را رفع نمی‌کند! إن‌شاءالله بقیه برای جلسۀ بعد باشد.

اللهم صل علی محمد وآل محمد