جلسه ۳۱۳

پس درصورت عدم احراز، قصاص در اینجا نیست. در صورت عدم احراز این زوجیت، وطی حرام است. وقتی که آن عنوان ثابت نشود، آن‌وقت وطی حرام می‌شود. در صورت عدم احراز تملک تصّرف حرام می‌شود. بنابراین این تلازم، تلازم عرفی است که در اینجا هست. البته این بحث تلازم ادامه دارد، إن‌شاءالله در فرصت بعد تتمه‌اش را ذکر می‌کنیم.

مرحوم نائینی در اینجا می‌فرمایند که به تلازم عرفیه وقتی که این تذکیه مترتب باشد، تذکیه بر معنای متحصِّل از این فری اوداج با شرائط خمسه و قابلیت محل وقتی که در یکی از این موارد شبهه باشد که مسئله قابلیت محل باشد بنابراین در تذکیه خدشه وارد می‌شود. وقتی در تذکیه خدشه وارد شد اصل عدم تذکیه است.¹

اینجا نیاز به استصحاب نداریم ایشان در اینجا نفرموده‌اند که نیاز به استصحاب نداریم، من دارم این مسئله را برعهدۀ ایشان می‌گذارم که در اینجا اصلاً نیاز به استصحاب نیست، زیرا عدم تذکیه در صورت عدم احراز تذکیه ثابت می‌شود، تذکیه به احراز است به‌واسطۀ فری اوداج و شرائط خمسه مع قابلیت محل. وقتی که در فری اوداج شبهه شد یا در شرائط خمسه یا در قابلیت محل ـ در هرکدام از این سه‌تا شبهه و شک وارد شد ـ بنابراین تذکیه احراز نمی‌شود و وقتی احراز نشد به تلازم عرفی، نه به تلازم عقلی که اصل مثبت باشد، در اینجا آن عدم تذکیه ثابت می‌شود پس ما نیاز به اصل در اینجا نداریم.

اما اگر تذکیه عبارت از فری اوداج باشد نه از آن معنای متحصّل؛ فری اوداج اربعه که قابلیت محل خارج از این فری اوداج است، اگر این‌طور باشد قطعاً اصالة الحل و اصالة الطهاره در اینجا جاری می‌شود. چرا؟ به‌جهت اینکه فری اوداج بالوجدان شده است الآن فری اوداج با شرائط خمسه شده است قابلیت محل هم که خارج از تذکیه است، بنابراین اصلاً احتیاجی به آن استصحاب در اینجا نداریم. آن‌وقت شبهه در اینجا هست که آیا با وجود این قابلیت محل، این تخریب تذکیه را می‌کند یا نه؟ در اینجا اصالة الحل می‌آید یعنی فری اوداجی که این فری اوداج عن صحةٍ هست. الآن ما در اینجا شک داریم، فری اوداج بالوجدان هست شرائط خمسه بالوجدان هست، بحث راجع به قابلیت محل است که در اینجا اصالة الحل می‌آید و مُحکّم می‌شود.