جلسه ۳۵۹

ادلۀ مختلفی در این مسائل هست؛ یکی از ادله‌ای که من در اینجا برای طهارت ذاتی اهل کتاب ـ به‌طورکلی مشرکین ـ ذکر کردم همین مسئلۀ ازدواج است. در قضیۀ ازدواج ممکن است امام علیه‌السّلام جواز ازدواج با شخص نجس العین را صادر بکنند؟! اصلاً یک هم‌چنین چیزی می‌شود یا نمی‌شود؟! ازدواج که شوخی نیست! ازدواج این نیست که همکار نیست بیاید طرف آنجا پُشت میز بنشیند، این هم بیاید اینجا بنشیند بابا ازدواج با هم هستند. تماس مباشرتی دارند، چه وقتی امام می‌گوید که تو با نجس العین تماس مباشرتی داشته باش؟! تماس بالواسطه هم دارند، خب این بلند می‌کند ظرف می‌شوید، لباس می‌شوید، دستش را برمی‌دارد به در و دیوار می‌زند، مسئله، مسئلۀ شوخی که نیست، در مسافرخانه که نگه نمی‌دارد، می‌آورد درون اطلاقش درون آشپزخانه‌اش درون زندگی‌اش، و او این دست را آب نمی‌کشد می‌زند به درب و دیوار! امام این‌قدر نمی‌فهمد؟! در قضیۀ ازدواج می‌گوید که جایز است، اشکال ندارد «لا بأس به، لا تَزَوَّج مَجوسیه ولکن تَزَوَّج نَصرانیة و یهودیة»¹ یا در یک روایت داریم که می‌گوید: «النصرانیة و الیهودیه أحب إلیه مِن الناصبیة»² [اینکه می‌گوید که] «أحَبُ إلیَّ» معلوم می‌شود که که ناصبی هم اشکال ندارد و در مورد ناصبی هم حرام نیست.

امام باقر علیه‌السّلام یک زن ناصبی داشتند، امام سجاد علیه‌السّلام یک زن ناصبی داشتند³ و وقتی متوجه شدند ناصبی است طلاقش دادند. التفات می‌کنید؟! حضرت می‌توانست طلاق ندهد. یکی از اصحاب آمد به امام علیه‌السّلام گفت که شنیدم فلان زن شما با یکی صحبت می‌کرده و به علی علیه‌السّلام سب می‌کرده است. بعد به حضرت گفته است اگر می‌خواهید زنم با او صحبت کند یا یک کسی با او صحبت کند و شما گوش بدهید. حضرت به‌عنوان اینکه از منزل بیرون می‌آیند یک جا [پنهان] شدند و داخل اطاقشان رفته بودند و او خیال کرد که حضرت خانه نیستند. بعد هم مثلاً زنی آمد و شروع کرد ـ حالا زن این شخص بوده است یا کسی دیگر ـ با او صحبت کردن بعد حضرت گوش دادند و دیدند او شروع به [سب کردن] علی علیه‌السّلام کرد که این علی فلان شده چه‌کار کرده و آدم کشته و فلان کرده است! درحالی‌که در روایت هم داریم که خیلی مورد علاقۀ حضرت هم بود، حضرت فرمودند که نمی‌توانم کسی را در فراش خودم راه بدهم که به پدرم و جدم شَتم می‌کند و او را طلاق دادند.⁴