جلسه ۴۲۰

من‌باب‌مثال حالا اگر این اضطرار به واحد معیّن تعلق گرفت و این را حلال کرد آیا اگر ثوب با این تماس پیدا کند با این ثوب می‌شود نماز خواند یا نمی‌شود؟ دیگر نمی‌شود نماز خواند با اینکه این حلال است، چرا حلال است؟ اینکه این را حلال کرده او را از نجاست که خارج نکرده است. اگر ثوبی با دو طرف علم اجمالی تماس پیدا کرد ـ یک‌وقت ثوب با این‌طرف تماس پیدا می‌کند، نه این شبهۀ بدوی می‌شود ـ یک طرفش را می‌گوییم که حلال است پس از علم اجمالی خارج است خب با طرف دیگر هم شبهۀ بدویه است! درحالی‌که این‌طور نیست. پس معلوم می‌شود این مایع هنوز در تحت عنوان خمریت و متنجسیّت باقی است الاّ اینکه شارع بر اکل این عقاب نمی‌کند پس معلوم می‌شود این را حلال نمی‌کند، حلال کردن یعنی خروج تشخّص خارجی و خروج أحد الطرفین از تحت این عنوان و این از تحت این عنوان خارج نمی‌شود.

عدم فرقی بین تعلق اضطرار بر طرف غیر معیّن و تعلق اضطرار بر ‌طرف معیّن

بنابراین فرقی بین تعلق اضطرار بر طرف غیر معیّن یا بر تعلق اضطرار بر ‌طرف معیّن وجود ندارد و هردوی اینها یکی است. این حتی بنا بر مبنای قوم است.

تلمیذ: مثالی که راجع به ثوب فرمودید شاید تفهیم نشود به‌خاطر اینکه در ثوب اصلاً اضطرار نداریم و مثال اضطرار اکل و شرب است.

استاد: خب حالا ما به حکم دیگر کار داریم. می‌گوییم که اگر مقداری [از طرفین علم اجمالی مثل دو إناء] روی لباس ما چکید حالا تکلیف این لباس چیست؟! حالا موقع ظهر است و می‌خواهیم نماز بخوانیم، به اضطرار کاری نداریم، آیا این لباس متنجس است یا نه؟!

اللهم صل علی محمد و آل محمد