جلسه ۳۹

آنچه را که آقا می فرمایند به نظر می رسد یک مقداری جلوتر قضیّه می رود، ایشان میفرمایند در اینجا، گرچه خود عقل فی حد نفسه حاکم بر این نباشد که عقل بیاید در اینجا خودش حکومت کند به اینکه فرض کنید این مسأله عرفی است ولی همین قدر همین که یک عرفی یک مسأله ای را مستحسن می پندارند تا وقتی که شرع، دلیل و نصّ بر مخالفت نداشته باشد، آن ممدوح است و اگر امری را منکر به حساب می آورند تا وقتی که شارع نصّی بر آن نداشته باشد، آن امر منکر است، مگراینکه از طرف شارع نصّ بر آن بیاید، تصریح بر آن بیاید. حالا یا اینکه فرض کنید نص هم نیاید- این را هم ما اضافه می کنیم- با ملاکات کلیۀ شارع مخالف باشد، حالا یا به عنوان خصوص نص بیاید یا اینکه نه، به عنوان عموم بیاید این هم داخل در تحت همین می رود. 

اللَهم صل علی محمد و آل محمد