جلسه ۹۰

جواب: ببینید ما آنچه را که داریم، ما می‌گوییم که آیات قرآن اینهایی هستند، بله! اگر ما در شریعت پیغمبر [عدم جواز] رهبانیت را نداشتیم ما هم به همین رهبانیت عمل می‌کردیم، ما همین را می‌گوییم. در آن مواردی که ما یقین به رافع داریم، در آن موارد ما عمل نمی‌کنیم می‌گوییم که این اختصاص به آن زمان داشته، در آن مواردی که ما رافعش را نداریم[خب عمل می کنیم.] مثلاً صوم صمت و وصال، ما در اینجا رافع داریم، در خیلی از موارد، فرض کنید که در مورد طهارات و نجاسات، در آنجا رافع داریم ولی در خیلی موارد رافع نداریم. خب آنجایی که رافع نداریم و در آیات قرآن هم این را به عنوان یک عمل ممدوح بیان کرده، ممدوحیتش که به واسطۀ شرع و اسلام از بین نرفته، ممدوحیت ممدوحیت دارد. روزۀ صمت و وصال هم ممدوحیت دارد، رهبانیت هم ممدوحیت دارد، شست و شوی در آن موقع و نحوۀ طهارت و ازالۀ نجاسات، اینها همه ممدوحیت دارد الا اینکه این ممدوحیت مقید به عدم تشریع جدید بود، در تشریع جدید این ممدوحیت متبدل به مقدوحیت شد. اما در آن مواردی که فرض کنید که ما نداریم، در آن موارد تمسک به آیات قرآن بر طبق خود ادله، جایز است بلکه واجب است. نه تنها اینکه صحیح است بلکه اصلاً واجب است چون خود این آیات در مقام عمل هستند، این آیات در مقام ارشاد هستند و این آیات در مقام بیان احکام هستند چطور اینکه ائمه علیهم السلام در روایات، همۀ ما را به عمل کردن به این آیات امر می کنند ان هذا و... یعرف من کتاب اللَه یا این آیاتی که داریم که بهترین کتاب عمل، کتاب الهی است،... اینها همه‌اش برای این است که این آیات در مقام ارشاد دارد بیان می‌کند. به عنوان یک عمل ممدوح دارد بیان می‌کند و هیچ اشکالی از این نقطه نظر ندارد.