جلسه ۱۰۰

پس بنابراین ما چاره‌ای نداریم، اگر لاتعاد نداشتیم، لولا قاعدۀ لاتعاد، تمام این افراد باید اعاده کنند عالم متعمد، عالم ناسی، جاهل مقصر، جاهل قاصر، همۀ اینها باید اعاده کنند. اما چون ما لاتعاد داریم در اینجا مشخص می‌شود که مسالۀ شارع در اینجا برگشتش به این است که آیا مکلف در عدم اتیان، مقصر هست یا مقصر نیست؟ پس بنابراین ما به وسیلۀ لاتعاد تخصیص می‌زنیم ادلۀ اتیان صلاة به تمام الاجزاء و الشرایط را. ادلۀ اتیان صلاة به تمام الاجزاء و الشرایط این را می‌رساند و این را می‌فهماند، این ادله مُفهِم این معنا هستند که مکلف در صورتی که، یعنی با ضم لاتعاد، ادلۀ صلاة به انضمام قاعدۀ لاتعاد این را می‌رساند که اتیان به صلاة به تمام الاجزاء و الشرایط این مربوط است به صورتی که مکلف مقصر باشد اما اگر مکلف قاصر باشد اتیان به صلاة به تمام الاجزاء و الشرایط از باب ترخیص و از باب منتاً علی العباد مرفوع است.

پس بنابراین کلام و مفاد لاتعاد همان افادۀ مرحوم شیخ انصاری است که ایشان بین مقصر و بین قاصر قائل به فرق شدند. در مورد مقصر قائل به عدم شمول قاعدۀ لاتعاد و در مورد قاصر چه جاهل قاصر عن علمٍ یا جاهل قاصر عن غیر علمٍ یا فرض کنید که عالم ناسی، شمول قاعدۀ لاتعاد در آنجا هست. 

اللَهم صل علی محمد و آل محمد