بررسی دلالت آیات بر ابراز نظریات مخالف

تلمیذ: مین‌گذاری در خیلی از کشورها یک امر خیلی نامعقول است درحالی‌که خودشان هم عمل می‌کنند. بدون اجازه از کشوری وارد یک کشور دیگر می‌شود، مین گذاشته‌اند که شخص نیاید و اگر آمد نابود شود. پس دراین‌صورت اشکال دارد دیگر، درحالی‌که خودشان عملاً این کار را انجام می‌دهند.

استاد: آیا در جنگ؟!

تلمیذ: نه، فقط می‌خواهد از این کشور به کشور دیگر فرار کند، جنگی درکار نیست.

استاد: بله دیگر، او خودش در اینجا اقدام بر تهلکه کرده است، او می‌داند که اگر وارد یک مرزی شود اجازه می‌خواهد و او خودش بر هلاکت خودش اقدام کرده است.

تلمیذ: پس این آقا اگر می‌توانست اعلام کند که هر کس وارد خانۀ من شود من پشت در تفنگ گذاشتم و ... .]

استاد: بله، اعلام که نکرده است. اگر اعلام می‌کرد دزد هیچ‌وقت نمی‌آمد، دزد سیم برقش را قطع می‌کرد یا کاری دیگر می‌کرد.

خلاصه، این‌طور اقدام بر تهلکه نمی‌شود. لذا این چیزی که به‌نظر من می‌رسد این است که همین حکم دادگاه آمریکا صحیح است که این صاحب‌البیت الآن باید غرامت این سارق را که فلج شده است بپردازد.

تلمیذ: این صاحب‌البیت که قصد نکرده است بزند.

استاد: چرا قصد کشتن داشته است، پا را که نشانه نگرفته است. مثل اینکه دیده‌اید الآن روی دیوارها شیشه یا میخ کار می‌گذارند، حالا اگر دزد بیاید و چشمش به آن بخورد و کور شود، دیگر کور شد که شد.

تلمیذ: چه فرقی می‌کند؟!

استاد: ببینید یک‌وقت قصدش کشتن است، لذا تفنگ را هم جایی می‌گذارد که طرف بمیرد اما یک‌‌وقت قصدش کشتن نیست بلکه قصدش این است که اگر شخص وارد ‌شود به پای او بخورد.

تلمیذ: حالا همان به پای او بخورد.

استاد: اگر به پای او بخورد اشکال ندارد. این فقط به‌عنوان ردع است.

تلمیذ: چرا اشکال ندارد؟! چون شما فرمودید که در مقام نزاع و تنازع اگر صدمه‌ای وارد شود اشکال ندارد، در اینجا نزاعی در بین نبوده است! چاقویی را گذاشته است، تا شخص پای خود را در اتاق گذاشت چاقو به پای او خورده است.