فلسفه ارسال رسل و بعثت انبیا

بنابراین ما در اینجا باید ببینیم که خداوند متعال، نه از باب تحمیل دین بلکه علی‌رغم میل باطنی ما شرایط مناسب او را فراهم می‌کند. مثل بچه‌ای است که نمی‌خواهد درس بخواند و به پدرش می‌گوید که من نمی‌خواهم درس بخوانم اما پدرش می‌گوید که من شرایط علم و تدریس را برای تو فراهم می‌کنم، تو را در مدرسه می‌گذارم و ... .

یک‌وقت می‌گفتند که آب و برق مجانی است اما الآن نگاه کنید و ببینید که پول برق از کجا سر درمی‌آورد! پول آب از کجا سر درمی‌آورد! مالیات کذا می‌گیرند! چه و چه! فاضلاب می‌گیرند و فلان می‌گیرند و ... ! قبلاً این‌طور می‌گفتند اما حالا ... ! اینها همه مجانی است دیگر! فرقی نمی‌کند؛ چه پول در جیب من باشد یا در جیب دیگری!!

حالا اگر شرایط تحصیل آماده باشد و این بچه درس نخواند، آن‌وقت پدر می‌تواند بگوید که من در حقّ تو کوتاهی نکرده‌ام. آن‌موقع می‌تواند این‌طور بگوید. اما اگر بچه از اوّل بگوید که من نمی‌خواهم به مدرسه بروم و پدر هم او را نفرستد و بگوید که خودش گفته است، آن‌وقت وقتی که بچه بزرگ شد به پدر می‌گوید که من بچه بودم، آیا تو هم بچه بودی؟! من گفتم که نمی‌خواهم به مدرسه بروم [آیا تو نباید شرایط را فراهم می‌کردی؟!] این استعدادهای من همه در فوتبال و امثال‌ذلک ازبین رفت!

لطف بی‌پایان خدا درمقابل عدم علاقۀ ما نسبت به دیانت و کمال

جالب اینجا است که لطف خدا آن‌قدر زیاد است که حتی با عدم علاقۀ ما نسبت به دیانت و کمال، شرایط را برای ما فراهم می‌کند. آن شرایط، بعثت انبیاء و رسل است؛ حتی با عدم علاقۀ ما! خدا می‌گوید که ما این شرایط را برای شما فراهم کرده‌ایم، ـ حالا آیات و روایاتش را می‌خوانیم ـ حالا که این شرایط را فراهم کرده‌ایم ﴿لَآ إِكۡرَاهَ فِي ٱلدِّينِ﴾¹ می‌خواهی قبول کن و می‌خواهی قبول نکن! این مسئله‌ای است که به خود افراد بزرگ و رشید و عاقل برمی‌گردد.