جلسه ۶

این علی بن ابی حمزه می‌گوید که قال قلت لابی جعفر علیه السلام، اذا قَرأتُ القرآن فرَفعتُ بِه صَوتی جاءنی الشیطان فقال اِنّما تُرائی بهذا اَهلَکَ و النّار، قال یا ابا محمد اِقرأ قرائت ما بین القرائتین تُسمِعُ اَهلَکَ و رجِّع بالقرآن صوتَک فانَّ اللَه عَزَ و جَل یحبُ الصَوت الحَسَن و یَرجّعُ فیه تَرجیعا.

البتّه بعضی ها آمدند واقفیه را قدح کردند و گفتند روایات اینها قابل قبول نیست. اما قول حق این است که آن روایاتی را که در زمان صداقتشان و در زمان حسن حالشان، آن روایتها را نقل کردند آنها اشکال ندارد چه طور اینکه بر این مسئله هم ما روایت داریم که گفتند که اُنظروا الی فی زَمَنِ حسُنُ حالِهِم، به یک همچنین عبارتی هست، که به آن زمان نگاه کنید، کتابهایی که در آن موقع نوشتند به آنها عمل کنید، آن مطالبی را که بعد گفتند دیگر در آن مطالب آن جنبۀ عدالت وجود ندارد.

حضرت در اینجا می‌فرمایند که قرآن را به صوت حسن بخوان، ترجیع به قرآن بده و امثال ذلک. 

این روایت از نظر برخی مورد خدشه قرار گرفته است:

یکی به خاطر علی بن ابی حمزه‌اش که خب البتّه این روایت در زمان تَحَسُّن حالش بود.

دوّم اینکه با بعضی از روایات دیگر، این را معارض دانستند:

یکی از آن روایات، روایت کُلینی عن علی بن محمد است می‌رسد به عبداللَه بن سنان عن ابی عبداللَه علیه السلام قال رسول اللَه اِقراُ القرآن بالحان العرب و اَصواتها و ایاکُم و لُحُون اهل الفسق و اهل الکبائر فَاِنَّهُ سَیَجیئ مِن بعدی اقوامٌ یُرجّعوِنَ القُرآنَ ترجَیع اَلغناء و النوحِ و الَرهبانیة و لا یجورُ تراقیهم قلوُبُ مقلوبَة و قلوبُ مُن یُعجِبُهُ شاُنهُم. این در مجمع البیان است و شیخ بهایی هم این مطلب را نقل کرده است.

روایت دیگر روایت حذیفة بن یمان است عن رسول اللَه، این از طریق عامه است، اِقرأُ القرآن بلحونِ العرب و اَصواتها و ایاکُم و لحُوُن اهل الفسق و اهل الکتابین و سَیجیئ مِن بعدی قومٌ یُرجعون القرآن ترجیع الغناء و النوح و الرهبانیه لا یجاوز حَناجِرهُم مفتونة قلوبٌ و قُلوبَ الذی ؟ شأنهُم. این دو روایت تقریباً یکی است.