جلسه ۷

قسم دوم از غناء غنایی است که این غناء اختصاص دارد به مجالس لهو و لعب و مجالس عروسی، یعنی این غناء برای مجالس لهو و لعب و مجالس عروسی است منتهی خود این غناء فی حد ذاته و فی حد نفسه اگر موجب کدورت نفسانی و موجب خروج از طبیعت انسانی به شهوانی و بهیمیت بشود، همان طوری که بسیاری از بزرگان به این تفسیر کرده اند، این غناء می شود حرام فی حد نفسه و لو اینکه مقترن با آلات موسیقی هم نباشد اما اگر این غناء و لو اینکه موجب این قضیه نشود در مجالس لهو و لعب استعمال بشود این در این صورت حرام است چون مقترن است به مجالس لهو و لعب که البته قطعاً این کدورت را خواهد آورد حالا اگر فرض کنید همین با آلات موسیقی زده نشود این آن اثر را نداشته باشد. بالاخره در مجلس لهو و لعب با این آلاتی که زده می شود که در آن زمان مصطلح شده بود این در اینجا موجب حرمت است، چطور اینکه در آن زمان بواسطۀ شیوع این مجالس، غناء در این نوع مصطلح شده بود، یعنی در زمان امام باقر و امام صادق علیهما السلام و تشکیل مجالس لهو و لعب در بغداد و منازل عدیده ای در این شهرها بواسطۀ گسترش فساد در بغداد و سایر جاهای دیگر که عاصمۀ مسلمین بوده [و آنها این کار را] انجام می دادند، غناء مصطلح شده است در مجالسی که مقترن باشد به مجالس موسیقی و دخول رجال بر این زنها که روایاتی که دلالت برحرمت می کند این نوع غناء را بیان می کند.

اما اینکه انسان یک مغنیه ای را بگیرد که برای او غناء بکند حرمتی را ما[از روایات] برای این استفاده نکردیم. یا اینکه در مجالس عروسی، مغنیه بدون آلات موسیقی غناء کند که صریح روایت بر حلیت این غناء است چطور اینکه خود ما می دانیم زنهایی که در مجالس عروسی می خوانند ...