جلسه ۱۰۱

برای کسی که از خارج بخواهد بیاید، مواقیت است. 

برای کسانی که منزلش مادون میقات است همان منزل خودش که دویره اهله باشد.

برای کسی که عذر دارد اقرب مواقیت که جحفه باشد از آن جا احرام می‌بندد. 

برای کسانی که حتی آن را هم نمی‌توانند ادنی الحل میباشد. 

برای کسانی که ادنی الحل هم نمی‌تواند از خود مکه میباشد. 

دیگر چطور شارع بیاید و تسهیلا علی العباد بخواهد این مسئله مواقیت را به این کیفیت بیان کند تمام این را روایاتش را خدمت شما عرض کرده ایم.

آن چه که در این جا هست این است که پس ما در این صورت با روایاتی که حکایت می‌کند «لایجوز لاحد» چکار کنیم؟ روایاتی که در این زمینه است اگر شما ملاحظه کنید می‌بیند اصلا هیچ منافاتی با این مسائل ندارد، یکی روایت «من تمام الحج و العمره ان تحرم من المواقیت التی وقتها رسول اللَه لاتجاوزها إلاّ و انت محرم» این یک روایت فقط می‌فرماید که این مواقیت مواقیتی است که رسول خدا تعیین کرده است این را اگر شما در کنار آن قرار بدهید متوجه می‌شوید که منظور از این روایت این است که کسانی که از این مواقیت می‌خواهند عبور کنند نه خود این مواقیت و آن نقطه فی حدّ نفسه از میقات! می‌فرمایند اگر بخواهد تجاوز کند یک وقتی می‌گویند «لاتحرم الا من هذه المواقیت» این یک مسئله بود که احرامت باید از این مواقیت باشد ولو در هر نقطه از نقاط می‌خواهی باشی یک وقتی می‌فرمایند «لاتجاوز» از این مواقیت نباید تجاوز کنی نفرمودند که «لاتحرم الا من هذه المواقیت» بلکه فرمودند اذا ترید ان تجاوز من هذه المواقیت فلتحرم من هذه المواقیت این درست است اگر من بخواهم از مسجد شجره عبور کنم باید از مسجد شجره احرام ببندم اگر بخواهم مسیرم از جحفه باشد باید ازعراق باشد از وادی العقیق و امثال ذلک یک بار حضرت می‌فرمایند «لاتحرم الا من هذه المواقیت» در اینصورت می‌توانیم بگوییم تصریح دارد و باید فکری می‌کردیم ولی در این جا ظهور دارد ظهورش هم به این نحو قابل توجیه است که شخصی از مسجد شجره یا از جحفه می‌خواهد بیاید می‌فرماید از این جا عبور کنید نه قبلش و نه بعدش هیچ کدام نباید احرام ببندی.