جلسه ۱۱۳

تلميذ: روایت لایحل الفتیا إلاّ لمَن یَستَفتی من اللَه¹ در مقام فتوا است نه در مقام عمل؟

استاد: بله 

تلميذ: يعني همين فتوا هم بايد یَستَفتی من اللَه باشد

استاد: خب مي‌دانم صحبت من اين است كه اين فتوايي كه دارد مي‌دهد آيا در اين فتوا رعايت همة مسائل ر ا كرده است آيا در اين جا مصلحتي چيزي نبوده است؟ آخر خود انجام دادن اينها، گاهي اوقات مامور به ظاهر هستند مثلا فرض كنيد كه ما پيش ايشان مي‌رفتيم يك مطلبي را مي‌گفتيم خيال مي‌كرديم كه شقّ القمر كرديم بعد يك خنده‌اي مي‌كردند كه خودتي! اين كار را بكن به اين چيزها كاري نداشته باش! آن با اين ديد و با اين روش و با اين فهم كه آن حكايت از همان اشراف مي‌كند دارد نگاه مي‌كند نسبت به مسائل، لعل اين كه الان در اين موقع نظر را بدهد بعد به خاطر يك مصلحتي بعد نظرش را تغيير بدهد من نمي‌دانم اگر من به اين نقطه مي‌رسيدم كه اين نظر ايشان در اين جا بالاخره از لابلاي كلمات معلوم مي‌شود از لابلاي عبارات معلوم مي‌شود اگر نظر ايشان در اين جا واقعا يك اشراف باطني بوده است مي‌توانستيم جوري مطالب را ترتيب مقدمات و اينها را به اين قضيه برسانيم ولي چون هنوز اين مسئله براي بنده محرز نشده لذا بنده بر همان سياق ظاهر عمل مي‌كنم علي كل حال، اين هم تشخيص آن با خود رفقا است كه فرض كنيد كه یکی بگوید ادله اين است و اين هم در قبالش اين است و شما هم بحمداللَه هم حكيم و فقيه و همه چيز و ادله در اختيارتان است فتوا بدهيد بر محاذات ما هم عمل مي‌كنيم 

تلميذ:.. در بحث نوروز هم همینطور است..... 

استاد: اين را تأييد نكردند نوروز فرق مي‌كند الان بنده راجع به اين قضيه تفسير نوشتم راجع به خود نوروز ما داريم بخاطر اختلاف در اوضاع همان طوري كه بله