جلسه ۱۱۷

اين احكامي ‌كه الآن در شرع هست همه بر اساس كثرت است يعني با رعايت كثرت است، نه این‌که بر اساس كثرت و با رعايت حال افراد با رعايت مقتضيات است.

اگر امام زمان بيايد با وجود اين كثرات، علي مي‌ماند و حوضش، كسي نمي‌ماند دور طرف. فرض كنيد كه طرف آمده يك خانه درست كرده حضرت مي‌گويد براي چه درست كردي غلط كردي، بده به آن شخص، اِ يابن رسول اللَه يكخرده امشب فكر كنيد ببينيد براي شما چيزي پيدا نمي‌شود، برايتان مسأله‌اي پيدا نمي‌شود، اين همه زحمت كشيدم حمالي كردم فلان، مگر تو نمي‌گويي من چيز هستم، شيعه فلان؟ من نظرم اين است، دنگم گرفته كه الآن اين را بگويم دنگم گرفته ديگر، پس يا علي از اول استثناء بگذار، خودت از اول تخصيص بگذار، يابن رسول اللَه در اين مطالب مخلص تو هستيم در سفره برنج زعفراني و خورشت قيمه و بادمجان يابن الحسن عجل علي ظهورك فلان اين حرف‌ها، در كتك و تضييق چيزي حالا آن‌جا هم هرچه امر بفرماييد؟ حضرت مي‌گويد مگر من بيكار هستم براي شما بلند شوم بيايم، هر وقت رسيدي به آن‌جایی كه دارد آ‌مادگي پيدا مي‌شود، ما مي‌آييم دستتان را مي‌گيريم و مساعدتان مي‌كنيم.

همه همين هستيم، آقا از خودم گرفته اصلاً تمام مسائل سلوك براي همين است، اگر بنده بيايم با افراد كه بخندم خب چرا بيايم با این‌ها بخندم هزار تا در خيابان دارند راه مي‌روند مي‌رويم با آن‌جا مي‌خنديم اگر فقط خنده باشد بله تبسم باشد به‌به و چه چه باشد.

يك روايتي چند روز پيش ديدم از رسول خدا كه فرمودند: اگر يك مرد با شمشير تيز به سوي شما حمله كند بهتر است تا این‌که در قبال ديگران، مقابل ديگران شما را مدح و ثنا كند. يعني آن ضربه‌اي كه شمشير و سكين بر شما وارد مي‌كند اهون از آن ضربه‌اي كه مدح و ثناي جلوي ديگران است.