نیّت احرام (2)

آنچه که در اینجا به‌نظر می‌رسد، این است که اگر درنظر رفقا باشد در باب مواقیت و جواز احرام از محاذات روایتی از امام صادق علیه السلام داشتیم که می‌فرمودند: «مَن أقامَ بِالمَدینةِ شَهراً»، وقتی که می‌خواهد به سمت مکه حرکت کند، می‌تواند از محاذات با میقات، احرام ببندد، در آنجا عرض من این بود که چرا امام علیه السلام «شَهراً» را آورده‌اند؟! می‌توانستند بفرمایند: سبعة أیام یا عشرة أیام، هم‌چنین در مقابل کسانی که جواز احرام را از محاذات با میقات جایز می‌شمرند، عرض کردیم که اگر قرار باشد جواز احرام از محاذات با میقات صحیح باشد، لازمه‌اش الغاء تقیید در کلام امام است. پس چرا حضرت فرمودند: «مَن أقامَ بِالمَدینةِ شَهراً»؟ چرا از میان همۀ مواقیت، امام علیه السلام به مدینه اشاره می‌کند؟!

اولاً: لازم می‌آید که در «مَن أقامَ بِالمَدینةِ شَهراً» قید «شَهراً» که امام آورده‌اند لغو شود.

ثانیاً: مسئلۀ «أقامَ بِالمَدینةِ» لغو باشد؛ یعنی دو لغویّت در اینجا لازم می‌آید. بنابر جواز احرام از محاذات میقات، دیگر لازم نیست که انسان از میقات احرام ببندد بلکه می‌تواند از محاذات آن هم محرم شود مثلاً از یلملم، ذات عرق، قرن المنازل، مدینه؛ از هرکدام از خمسة مواقیت، [اگر] انسان می‌تواند از هرجا مُحرم شود، پس چرا باید «شَهراً» در اینجا بیاید؟! دیگر اینکه چرا امام از میان این خمسة مواقیت، فقط باید روی مدینه دست بگذارد؟! درحالی‌که می‌تواند بگوید: «هرکسی در هر منطقۀ میقاتی که قرار دارد ـ مثلاً در همان روستا یا شهری که هست، حالا در یلملم، ذات عرق، قرن المنازل حتی جحفه چون در جحفه هم بالأخره افرادی زندگی می‌کنند ـ اگر بخواهد یک ماه بماند، می‌تواند از محاذاتش هم حرکت کند. با توجه به این مسئله، این شبهه برای ما پیدا می‌شود که حتی امام صادق که فرمودند: «خمسة أشهر»، شاید این پنج ماه هم تحدید نباشد! بلکه آن کلام امام صادق که می‌فرمایند: «مَن أقامَ بِالمَدینةِ شَهراً یعدّ من أهل المدینه» در اینجا صادق است؛ چه فرق می‌کند بین مدینه و مکه؟! منظور حضرت این است که وقتی کسی یک ماه در جایی می‌ماند، شهروند تلقّی می‌شود و فرقی ندارد که در مدینه بماند یا در مکه بماند. پس ما می‌توانیم به‌ضمیمۀ روایت جواز احرام از محاذات میقات بگوییم که بر مَن أقام بمکة شهراً هم عمرۀ تمتع نیست و عمرۀ او إفراد است و حج او به حج إفراد تبدیل می‌شود؛ یعنی کسی که یک ماه در مکه بماند.