نیّت احرام (3)

همین چند روز پیش که مشرف بودم، مسائل و چیزهایی را دیدم که گفتم که جداً «هَلَکَ مَن لیس له حکیمٌ یرشِدُه و ذَلَّ مَن لیسَ له سَفیهٌ یعضُدُهُ“»¹ آدم را به اینجا می‌رساند. چه کارهایی می‌کنیم و چه برنامه‌هایی داریم؟! تصرفاتمان، اعمالمان و افعالمان به چه نحوی است؟! همۀ اینها به‌خاطر این است که به کلام بزرگان ترتیب اثر نداده و احساس کرده‌ایم که خودمان می‌توانیم روی پای خود بایستیم و خودمان را از نصیحت مشفقان محروم نموده‌ایم. ﴿ثُمَّ كَانَ عَٰقِبَةَ ٱلَّذِينَ أَسَٰٓـُٔواْ ٱلسُّوٓأَىٰٓ أَن كَذَّبُواْ بِ‍َٔايَٰتِ ٱللَهِ وَكَانُواْ بِهَا يَسۡتَهۡزِءُونَ﴾² این است. ﴿عَٰقِبَةَ﴾، به ضم تاء نخوانید، شما که از نحویون هستید! کم‌کم‌ عین موریانه، [شخص] از اول تکذیب نمی‌کند ولی کم‌کم‌ می‌آید. انکار این حق و انکار حق دیگر؛ انکار این حق و انکار حق دیگر، انکار، انکار تا می‌رسد به ﴿أَن كَذَّبُواْ بِ‍َٔايَٰتِ ٱللَهِ﴾! صاف می‌ایستد و تکذیب می‌کند و می‌گوید: «نه! مطلب همین است!» می‌بندد! بسته می‌شود، وقتی بسته شد، ﴿أَن كَذَّبُواْ بِ‍َٔايَٰتِ ٱللَهِ﴾!

در مسئلۀ احرام حج قِران، همین‌که هدی همراه شما باشد، حج قران محسوب می‌شود و دیگر نیازی به گفتن نیست. در مورد غسل هم یک وقت شخص خیال می‌کند که واقعاً امروز روز جمعه است، ـ درحالی‌که دوشنبه است ـ به‌عنوان روز جمعه غسل می‌کند که در این صورت غسلش باطل است چون نیّت دیگری کرده است. یک وقت خیال نمی‌کند؛ یعنی خیلی گیج نیست، می‌داند که دیشب شب جمعه بوده است! این را می‌فهمد و لکن در بیان لفظی نیّت اشتباه می‌کند که در این صورت غسلش صحیح است. یک وقت به مردم فتوا ندهید که غسلشان باطل است! الآن هم که قبض آب چند صد هزار تومانی برای آدم می‌آید، این شخص می‌گوید که ای بابا! یک غلطی کرده‌ایم، حالا مرتباً باید پولِ آبش را هم بپردازیم! اگر هم مقداری وسواس داشته باشد که دیگر معلوم است [چه می‌شود]! حالا اگر کسی مثل ما باشد که با یک آفتابه ـ فقط یک یا دو لیتر آب ـ هم کارش درست می‌شود، اشکالی ندارد اما بعضی‌ها اگر یک تُن آب هم به سرشان بریزند، هنوز خیلی کار دارند!