نیّت احرام (3)

در قضیۀ حج قِران هم همین‌طور است. اگر شخصی نیّت إفراد کرد، فتوا ندهید که حجش باطل است، احرامش باطل است! این‌طور نیست که اصل نیّت او نیّت قِران نبوده باشد بلکه اشتباه در مصداق برای او به‌وجود آمده است. اگر نیّت قِران نداشت با خودش هدی سوق نمی‌داد! کسی که با خودش هدی سوق می‌دهد، یعنی عملاً ملتزم به قِران است. شارع هم جدای از همان متفاهم و سیرۀ عرفیه که عمل ندارد بلکه همان روش عرفی ملاک است؛ عرف الآن نسبت به این شخص می‌گوید که تو قصد قِران کرده‌ای، گرچه تصور تو حج إفراد بوده است.

یا من‌باب‌مثال در مورد نماز قصر و اتمام عرض کردیم که اگر کسی واقعاً می‌خواهد نماز بخواند، وقتی که شارع می‌گوید: صلاة مسافر قصر است؛ این‌طور نیست که نیّت قصر در صلاة به‌عنوان جزء العلة مِن عقد التکبیر لحاظ شود بلکه شرط الوجود است؛ یعنی وجود خارجی صلاة باید قصراً باشد. حتی اگر شما در مورد صلاة مسافر ـ اشتباهاً ـ قصد أربع رکعات کنید من‌باب‌مثال نمی‌دانید که قرار است در این سفر قصد ده روز کنید یا نه، یک دفعه می‌بینید که نماز در حال قضا شدن است، تکبیر می‌گویید و نماز را می‌بندید، وسط نماز می‌گویید که من نمی‌دانم تکبیر را به چه عنوان بسته‌ام، اصلاً هیچ نیّت هم نکرده‌اید یا ممکن است که نیّت نماز چهار رکعتی کرده باشید، وسط نماز می‌گویید که من پنج روز دیگر باید برگردم؛ آیا نمازتان باطل است؟! خیر! چون شما کاری خلاف اجزاء صلاتیّه انجام نداده‌اید، حمد و تکبیر را خوانده‌اید، رکوع و سجود انجام داده‌اید و در رکعت دوم فهمیده‌اید که سفرتان خمسة أیام است، در اینجا فوراً نماز را قصراً می‌خوانید. اینکه ابتدائاً اربعة رکعات و یا رکعتین باشد، هیچ دخالتی در صحت عقد تکبیرة الإحرام ندارد و شما می‌توانید به این کیفیت بخوانید و اصلاً به‌طورکلی همین است.

عدم نیاز به روایات و مستندات شرعیه در مبانی اصول عملیه