احرام قبل از مواقیت (1)

این مطلب را هم بدانید، کسی که بداند یک سال دیگر فوت می‌کند و به‌جهت دانستن زمان مرگ، درصدد تدارک برآید تدارکش ارزش ندارد چون بر اساس علم است و فایده ندارد. البته نه‌اینکه فایده نداشته باشد، فایده‌اش کم است.

تلمیذ: خداوند توبۀ او را قبول می‌کند؟!

استاد: بله! خدا همیشه توبه را قبول می‌کند. همین الآن هم توبه را قبول می‌کند لازم نیست که آدم زمان مرگ را بداند!

ویژگی عملِ موجب ترقّی انسان

منظور ترقّی است؛ آن عملی موجب ترقّی انسان است که انسان به نفس آن عمل از نظر مُقَرّبیت توجه کند، نه‌اینکه در شرایط خاص قرار بگیرد و آن را انجام دهد این فایده ندارد. فرض کنید که شخص فقیر و مستمند یا شخصی از ارباب قضاء به شما مراجعه می‌کند و می‌گوید که فلان کار را برای من انجام بده؛ یک وقت شما برایش انجام می‌دهید؛ یک وقت هم قبل از انجام دادن متوجه می‌شوید که این شخص پسر فلان رفیق شما است یا فلان شخص است، در اینجا می‌بینید که داعی برای انجام این کار بیشتر شد! این مسئله کار را خراب می‌کند. نباید غیر از نفس همان عمل، چیز دیگری بر این قضیه اضافه شود این مصلحت برای اخفای این قضیه است.

علیٰ‌کلِّ‌حال این مواقیتی که در اینجا داریم همان مواقیتی است که اگر قرار بود محاذات با آنها صحیح باشد امام علیه السلام بیان می‌کرد. پس معلوم می‌شود که احرام قبل از میقات ـ غیر از آن موارد استثنائی که حالا خواهیم گفت ـ موجب لوازم احرام؛ از التزام به موجبات و ترک به منهیات، نخواهد شد.

تلمیذ: اگر شخص در باطن [نیّت] احرام کند بعد به میقات برود، باید دوباره نیّت کند؟

استاد: آن دیگر احرام نیست.

تلمیذ: صورت احرام است!

استاد: این دیگر احرام نیست؛ لذا می‌تواند برگردد و رجوع کند.

تلمیذ: مثل کسی که پول می‌گیرد؛ دزدی می‌کند بعد وقتش که می‌رسد می‌گوید: حالا می‌روم حج!