احرام قبل از مواقیت (1)

استاد: خیلی گناه کرده و باید پول را پس دهد این فایده ندارد چون هر آنچه بر او بگذرد ...

تلمیذ: یا مثلاً حج متسکّعاً.

استاد: متسکّعاً نه! متسکّعاً بحثش جداست.

تسکُّع در جایی است که شخص بتواند حج را انجام دهد ولی انجام ندهد آن‌وقت باید بأیِّ‌نحوٍ‌کان در صعوبت و امثال‌ذلک به حج برود. تسکُّع فرق می‌کند چون در آنجا تکلیف آمده است ولی شخص متسکّعاً انجام می‌دهد؛ یعنی خودش اختیار کرده است؛ لذا اشکال ندارد اما در اینجا خلاف ما أنزل الله عمل کرده است چون وقتی که میقات نیست، نباید انجام دهد. این مطلب جای إن قُلت ندارد.

روایت دیگر، روایت ابراهیم کرخی است که می‌گوید:

عَن الحسنِ بنِ مَحْبوبٍ عَن إِبراهیمَ اَلكَرخیِّ قالَ: سأَلْتُ أَباعبدالله علیه السلام عَن رَجُلٍ أَحرَمَ بِحَجَّةٍ في غَيرِ أَشهُرِ اَلحَجِّ دُونَ اَلوَقتِ الَّذي وقَّتَهُ رَسولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عليهِ و آلهِ قالَ: «لَيسَ إِحْرامُهُ بِشَيْءٍ إِنْ أَحَبَّ أَنْ یَرْجِعَ إِلى مَنْزلهِ فَلیَرجِعْ و لا أَرى عَليهِ شَيئاً فَإنْ أَحَبَّ أَنْ یَمْضیَ فَلْیَمضِ فَإذَا اِنْتَهَى إِلَى اَلْوَقتِ فَلیُحرِمْ مِنهُ و لیَجعَلْهَا عُمرةً فَإنَّ ذلك أَفْضلُ منْ رُجُوعِهِ لِأَنَّهُ أَعْلَنَ اَلْإِحرامَ بِالحَجِّ».¹

وَ رواهُ الشَّيخُ بإسنادِهِ عَن مُوسى بنِ اَلقَاسمِ عنِ اِبنِ مَحبوبٍ إِلاَّ أَنَّهُ قالَ: «فی غَيرِ أَشهُرِ اَلحَجِّ أَوْ مِن دُونِ اَلمیقاتِ» و تَرَكَ مِن آخِرِهِ قَولَهُ بِالْحَجِّ.

البته در مورد اشهر حج خواهیم گفت که کیفیت احرام برای کسانی که از بلاد نائیه هستند چگونه است. نه افرادی که در خود أشهر حج در مکه هستند یا بلادشان خیلی بلاد دوری نیست.

دقت کنید! امام صادق علیه السلام در اینجا تأکید می‌فرماید که این مواقیت را رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم تعیین کرده است. این نکته‌ای است که ما باید در اینجا ملتفت آن باشیم، آیا رسول الله غیر از این مواقیت، فرموده است که محاذات آنها هم صحیح است؟! نه! این نکات، نکات دقیقی است که انسان باید به روایت توجه کند. بالأخره در زمان رسول الله مردم به مکه می‌رفتند از بلاد مختلف هم می‌رفتند. ده سال پیغمبر هجرت کردند و بعد از فتح مکه مردم سال‌ها به مکه می‌رفتند در این مدت ده سال یک دفعه پیغمبر نفرمودند که محاذات با میقات هم صحیح است. ذُوالحُلیفه که همان مسجد شجره است برای مدینه و قرن المنازل و یلملم و... همه را حضرت فرمودند یک کلمه هم می‌فرمودند محاذات با میقات؛ إما هذه المواقیت و إما محاذاتها! وقتی که نفرمودند پس تشریع محاذات میقات در زمان رسول الله منتفی می‌شود. مگر همان موارد استثناء که در اینجا ذکر شده‌اند.