جلسه ۱۳۴

علي كل حال خود صوم في حد نفسه، مطلوب مولي است. چرا؟ چون بر آن جوع، تقرب است، بنابراين نمي‌تواند مورد عنايت مولي نباشد. از جمله مواردي كه يك مجتهد بايد آن را لحاظ كند، آن است كه مجتهد با توجه به مسائل و جوانبي كه در آن فرع، از قرائن و از شواهد به دست مي‌آورد مي‌تواند به حسن و قبح فعليِ در آن فعل، نسبت به نظر مولي دسترسي و اطلاع پيدا كند. وقتي كه ما به اين موارد اكيدۀ از اطلاقاتي كه راجع به صوم است نگاه مي كنيم، مي‌بينيم خود صوم في‌حد نفسه، مورد نظر مولي هست. اين همه ايام مستحبه راجع به صوم داريم، اين همه تأكيدات داريم، اين همه بزرگان نسبت به صوم تأكيد كرده‌اند، البته مرتبه افراد هم بايد ملاحظه شود. رسول خدا رجب و شعبان را متصل به رمضان مي‌كرد، يعني سه ماه را پشت سر هم روزه مي‌گرفت. اينها چه مسأله‌اي را در اين صوم ديده‌اند، چه خاصيتي در اين صوم ديده‌اند كه رجب و شعبان را به رمضان متصل مي‌كنند؟! بزرگان هم همين‌طور ائمه نيز همين‌طور. ما درتمام موارد مي بينيم كه مسأله صوم يك مسأله بسيار مهمي است و آنچه را كه در روايات هم نسبت به آن تأكيد شده اين است كه گويا اصلاً در حال صوم بنده تقربش به خدا بيشتر است، اتصالش به خدا قوي‌تر است و آن تجرّدي كه بايد پيدا كند آن تجردِ نفس كه لازمۀ تقرّب به خداست، آن تجرّد بيشتر است. خطورات شيطاني در حال صوم كمتر سراغ انسان مي‌آيد، حالات شهواني درحالت صوم كمتر براي صائم پيدا مي‌شود. تخيّلات و توهّماتي كه در ساير ايام مي بينيم كه براي افراد از شيطنت‌هايي كه افراد نسبت به همديگر مي‌كنند در حال صوم كمتر است. مجالس غيبت در ماه رمضان كمتر است، بخشش و سخا و جود براي افراد در حال صوم بیشتر است، راحت‌تر پول مي‌دهند، راحت‌تر انفاق مي‌كنند¹. مثلآً فرض كنيد كه در مجالس اهلبيت چطور وقتي كه حالت رقّتي براي شخصي پيدا مي‌شود، قطعاً فرق مي‌كند با اينكه اين شخص خارج از مجلس باشد. ممكن است در خارج از مجلس اگر بگوئيد: آقا پنجاه تومان بده زورش بيايد، ولي در مجلس اهل‌بيت پرداخت مي‌كند.