مرتب سازی:
جلسه ۱۳۵
7چند سال پیش یک وقت ما مکه بودیم در مني نشسته بودیم. دیدیم پیرمردی آمد شروع کرد، دارد میلرزد، مثل ما نبود. پیر بود. ما که هنوز پیر نیستیم. درست است آقا! از این پیرها که نیستيم.
آمد و گفت: آقا به دادم برسيد! ما هم كه یک چیزی مان می شود. همیشه بي هيچ چيز نيستيم.
ـ گفتم: چه شده؟ چه بر سر تو آمده؟
ـ گفت: آقا! این آقا مي گويد كه حمد وسوره ات باطل است. گفتم خُب باطل باشد. مشکلی نیست.
ـ گفتم: خب باطل بشود.
ـ گفت: آقا! مي گويد كه زنت به تو حرام می شود.
ـ گفتم: شانس آورده ای بنده خدا! اگر من جای تو بودم اصلاً نماز باطل مي خواندم که زنم به من حرام بشود.
ـ گفتم: تازه شانس آوردی، براي چه می خواهی درست کنی؟ دیدم یك خُرده ایستاد. دید پیش کی آمده! آمده می گويد حمد و سوره را درست كنم، می گوید تازه شانس آوردی که نمازت باطل هم هست. دیگر هیچ!
ـ گفتم که چند سال عمرت هست؟ گفت: هفتاد و دو.
ـ گفتم: هفتاد و دو سال است زن داری، حالا چند سال هم زن نداشته باشي! خُب حالا مهم نیست.
یك خُرده با او شوخی کردیم و سر به سرش گذاشتیم و به او گفتیم: بنشین ببینم. نشست.
ـ گفتم: حمد و سوره ات را برای من بخوان. خواند. گفتم: تو که از من بهتر می خوانی!
ـ گفت: حاج آقا ما را دست می اندازی؟ گفتم: روز قیامت شهادت می دهم حمد وسوره ات درست است. خوب است؟ باور نمی کرد! چنان دلش را خالی کرده بودند كه هر چه به او می گفتیم ....
ـ گفتم: والله، بالله، من سیدم. به جدّم حمد وسوره ات درست است. به پیغمبر درست است. دیگر من به کی قسم بخورم. ما الان در مني نشسته ایم!
ـ گفتم: بلند شو برو! این بازی ها چیست؟ بلند شو برو! نمازت درست است. آقا رفت! چشمتان روز بد نبیند، دیدم سی نفررا با خودش آورده درِ خيمه كه این ها هم همین مشكل را دارند.