جلسه ۱۳۶

وقتی که از حضرت سوال می کند که حداقل تکرار عمره مفرده چقدر است حضرت بفرمایند که ده روز.

خب از اوّل حضرت می‌فرمودند که آقا ده روز، چرا از اوّل می‌فرمایند در یک ماه دو بار نمی‌شود؟ چرا از اوّل لا تفعل دارد؟ لا تفعل در صورت رضایت شارع چه حکمی دارد؟ گیرم بر اینکه در یک جا استحبابش کمتر است، سلام به پدر و مادر استحبابش خیلی زیاد است امّا سلام به یک فرد دیگر در کوچه و خیابان استحبابش کمتر است. حالا انسان استحباب کمتر را انجام نمی‌دهد؟ خب آن بجای خود این هم بجای خود. هم به پدر و مادر ثواب بیشتر هم به غیر پدر و مادر ثواب کمتر، امّا ثواب هست بالاخره یا نیست؟ اگر ثواب هست دیگر نهی شارع معنا ندارد، که شارع بیاید در اینجا بگوید انجام نده. خب کمتر است، بسیار خب چرا می‌گوید لا تفعل؟ شارع که با هزار تا بیان می‌تواند مراتب شدت و ضعف را در یک مسأله ابراز کند، دیگر حکم به لا، لا یعنی نهی ، لا تفعل یعنی انجام نده، دو عمره را در یک ماه انجام نده، این انجام نده با این‌که ثوابش کمتر است ـ و آقایون می‌گویند اقلّ ثواباً است ـ این چه طور جور درمی‌آید؟ 

بنابراین، این‌که شما در لسان تعابیر و متون فقهی مشاهده می‌کنید که در این‌گونه موارد حکم به اقلّ ثواباً شده در موارد مختلف این اقلّ ثواباً محل ایراد و اشکال است. 

در جایی که یک امری مورد رضای شارع نباشد اقلّ ثواباً معنا ندارد. مشخص است، اگر مورد رضا هست ولو کم، عرض کردم یک درصد، یک درصد هم مورد رضای شارع هست شارع بگوید إفْعَلْ، یک وقت می گوید إفْعَلْ و لا تَتْرُکْ این یک مطلب، یک وقت می‌گوید إفْعَلْ و إنْ شئت لا تفْعَلْ فرق می‌کند، إفْعَلْ و إنْ شئت أن لا تفعلْ و لا تفعلْ فرق می‌کند. سواء علیک تفعلْ او لاتفعلْ و إنْ شئت و إنْ تفعلْ فهو احسن فرق می‌کند. موارد عدیده و تعبیرات مختلف نسبت به شدت و ضعف استحباب متفاوت است، ولی در همه این‌ها إفعلْ هست اما لاتفعلْ نیست.