جلسه ۱۳۷
توضیحات:
وجوب عمره مفرده و بحث از تکرار آن در یک ماه - 1435-01-26
جلسه ۱۳۷
11من رفیق خودم می گفت که در مستجار بودم، یک اصفهانی پرسید چند دفعه عمره انجام دادی؟ جواب داده بود که دو دفعه، چقدر خرج کردی تا این‌جا آمدی فقط دو دفعه انجام مي دهی؟ خب هر روز برو انجام بده! می‌دونی چقدر پول خرج کردی!
حالا امام رضا گیر یک شخصی افتاده و هی چانه می زند که یابن رسول الله این همه خرج کردم زندگیم را گذاشتم، تجارتخانه را ول کردم، این که نمي شود! حضرت مي‌فرمايد: خیلی خب بابا برو اما ده روز کمتر نباشد. ماهی سه تا می شود، اگر از اوّل تا آخر ماه بگیری، سه تا انجام بده که سکته نکنی، حالا این‌قدر پول که براي عمره دادی!
خُب خود حضرت اگر از او سؤال بکنیم که یابن رسول الله شما که می‌گویی کمتر از ده روز نباشد خودتان انجام می دهید؟ می گوید نه من انجام نمی دهم. از اول خودم گفتم نکن، پاي حرفم هم ايستاده‌ام. او چانه می زند مي گوید: آقا من خیلی پول دادم تا این‌جا آمدم حالا یک دفعه عمره انجام بدهیم و سر جایمان بنشینیم؟ این که نمی شود. این شد که ما خیلی ارفاق کردیم و به او گفتیم که دو دفعه دیگر هم انجام بده، ده روز کمتر نباشد این ارفاق است. صحبت در این است. فردا این را اضافه می کنیم.
حالا وقتی که این‌طور شد دیگر اقلّ ثواباً در این‌جا چه مفهومی پیدا می کند؟ هیچ!، دیگر اقل ثواباً معنا ندارد. چون وقتی مسأله روی ثواب برود، برمی گردد به خود حسن فعلی، حسن و قبح فعلی! چون ثواب هر چه کم و زیاد بشود براساس آن استحباب و کراهت وجوب و حرمت ترتب پیدا می کند، اگر ثواب به نحو أکید باشد، البته با شرايطي، این واجب می شود، اگر حرمت باشد فلان و امثال ذلک.
اگر شما مسأله را در لسان فقهاء بگویید اقلّ ثواباً هست! چرا نباید امام بگوید که انجام بده! دلم می‌خواهد این اقلّ ثواباً را انجام بدهم! مگر همه ثواب‌ها بايد يك جور باشد؟! گردو با پنیر یک ثواب دارد، احترام به والدين هم یک ثواب دارد، خب این ثوابش کمتر است یا آن، این بیشتر است یا آن؟ آن که اصلاً ربطی به این ندارد، حالا چون اقلّ ثواباً هست، حضرت بگويد نه بابا ول كن، آن ثواب‌ها و آن مستحبات أکیده را برو و رویش التزام پیدا بکن! نه هر چیزی که مستحب است، از پنجاه، یکی بیاید این‌طرف بشود پنجاه ویک، باید انجام بدهی. حالا این پنجاه می شود پنجاه و یک و پنجاه و دو تا می‌رسد با نود و نه، به صد برسد می شود واجب. متآخم به وجوب داریم، پایین‌تر داریم همین‌طور نزدیک‌تر داریم تا این‌که به مرحله استواء که همان مرحله اباحه هست، برسد!