جلسه ۱۳۷

نسبت به این در قضایای شخصیه داریم، چطور این‌که در این‌جا باید خیلی احتیاط کرد، همین‌طور نمیشود [حکم کرد].

در آن قضیهای که راجع به رضاء، رسول الله گفتند، آن هم از همین باب است، آن هم از همین قضیه رضایی که میخواست مَحرم بشود، حضرت فرمودند که بچه که از اوّل با یک مادر بود دیگر در سنین ده دوازده سالگی راهی دیگر برای محرمیت نبود، و بعد که عایشه آمد این را به عنوان یک حکم کلی گرفت و گفت یا علی هر کسی خواست 20 ساله و 22 ساله و 30 ساله باشد, بیایید همه با هم مَحرم بشوید¹، این‌ها یک مسائل و قضایای شخصی است و اگر هم فقیه به آن‌ها دسترسی پیدا کند جرأت بیان ندارد. چه کسی ميخواهد بیان کند؟ مگر می‌شود این‌ها را در توضیح المسائل گفت؟! این‌ها مربوط به یک قضایای شخصی میشود که فقیه در ارتباط با خود شخص خاص و روحیاتش و استعدادش و کیفیت تحملش و قبولش او مطالبی بر طبق خودش میگوید.

در روایات هم داریم، در افعال ائمه این‌ها هم بوده. همان چیزهایی که خیلی از اوقات ممکن است، قضیة شخصیة، منطبق با ملاکات و کلیات نیست و آن را کنار میگذارند. 

صحبت ما فعلاً در بیان حکم کلی است، این مسأله، مسأله شخصی است، در آن مسائل شخصی حرام هم ممکن است یک روزی واجب بشود، به اعتقاد خود او و به آن وضعیت خود او و به ادراک خود او. امّا او به همه افراد نمیگوید که انجام بدهید.

امام میگوید انجام بدهید، این انجام بدهید به صورت کلی چه صورتی پیدا میکند؟ با اینکه خودش گفته انجام ندهید؟! آن مکلفی که الآن انجام میدهد آن که ملاک سرش نمیشود؟ او مِلاک ومَلّاک را هم نمی داند فرقش چیست، حالا بخواهد برود و ببیند ملاک در این‌جا چیست و بخواهد عمل بکند. توجه کردید؟! حالا ان‌شاءالله توضيح مي‌دهيم.