مرتب سازی:
جلسه ۱۳۷
3پس ما زنده از آنیم که این دنیا توشه ای باشد برای آن طرفمان، برای این زندگی می کنیم و در این دنیا هستیم، آدم بهترین کار را در این دنیا انجام بدهد برای اینکه آنطرفش آبادتر باشد، آنطرفش وضعش بهتر باشد، بارش را کم کند، توبه کند و....
بعضی ها در این دنیا هستند تا اینکه از بودن آنها دیگران نفع ببرند، اصلاً به خودشان کاری ندارند، خدا می خواهد به خودشان چیزی بدهد یا نه! یعنی یک سال دکتر می رود و زیر عمل می رود، زیر تیغ جراحی می رود، زیر هزار گرفتاری و درد و در بستر افتادن، زیر استخوان درد و کمردرد و دیسک وفلان و هزار تا چیز برای اینکه یک سال بیشتر بماند و دیگران بیشتر از این سفره استفاده کنند، آنها کجا هستند؟! ببینید تفاوت را. این همانی است که می خواهم عرض کنم که انسان به یک مرتبه می رسد که اصلاً از مرتبه وجوب و حرام و کراهت و اینها رد می شود، از اینکه چیزی برای خودش کسب کند رد می شود، از اینکه چیزی از این وجوب و حرمت و استحباب گیرش بیاید و در کیسه اش و جیبش بریزند رد می شود، میگذرد و عبور می کند.
ما نیستم، ما همین که بتوانیم در این دو روز دنیا گناه نکنیم، پدر مردم را درنیاوریم، ما همین را داشته باشیم از سرمان خیلی زیاد است، آنها همه پیشکش، حالا فقط یک حکایتی می کنیم، اینقدر هست که بانگ جرسی می آید! حالا انشالله خدا کم کم ما را به آن افق ها هم آشنا کند، تصور میکنید؟! یعنی در این دنیا می ماند و درد را به خود می خرد و وقتی می خواهد برود خدا به او عطوفت و رحمت می کند که او را می برد، که دیگر بیشتر درد نکشد. چه خبر است! او که همه چیزش را برای این و آن داده، دیگر یک مقداری و يك حدی دارد. بالاخره خدا هم یک عطوفت و رحمتی دارد، یک حساب و کتابی هم هست! توجه می کنید!