جلسه ۱۳۸

پس بنابراین در عبادت ما ملاحظه میکنیم که آن جنبه عبادی که در آن رضایت مولا و در او آن ماموریت مولا داعی بر فعل در آن‌جا نبوده، گرچه در او تقرب است، ولی در عین حال آن عمل، عمل مرضی از نظر اجزاءـ توجه بفرمایید ـ از نظر اجزاء مورد نظر مولا نیست، ولی بیننا و بین الله، آیا بر این عملی که این عبد در مقام تقرب اقدام بر این کرده است ولو در غیر ظرف وجود که قبل از زوال باشد، آیا ثوابی به او تعلق نمیگیرد؟ خب ثواب را شما چه میدانید؟ ثوابی که الان مترتب است، یک وقتی شما این ثواب فعلی و متعارف در السنه را نگاه میکنید، این‌ها خیال می‌کنند که این ملائکه دو تا دفتر دارند و ثواب یعنی این‌جا مينویسند این آقا چهار رکعت نماز ظهر قبل از زوال خوانده، اگر همین صلاة در بعد از زوال باشد یک نمره 20 به او بدهند، الان یک نمره 5 به او میدهند، میگویند حالا یک نمره چهارم به او بدهید که این زحمتی که کشیده این زحمت بیاجر نماند! امّا این ثواب، ثوابی است که متعارف است! یعنی غیر از این ثواب، غیر از این مسئله،چیز دیگری اصلاً در ذهن عرف متعارف فقهی ما، تبادر نمیکند.

امّا آن ثوابی که مترتب بر عمل صالح است و مترتب بر رضای الهی است، عبارت است از نفسُ التّقربِ الی الله که آن تقرب و تجرد را انسان در وجود خود احساس میکند، به این ثواب میگویند، کسی که این عمل را انجام بدهد، این قدر ثواب دارد، کسی که آن عمل را انجام دهد، آن قدر ثواب دارد، کسی که فرض بکنید که شب قبل از خواب این را بخواند، این قدر ثواب دارد، تمام این‌ها چیست؟ این نیست که ملک سمت چپ و راست، دفترچهای نوشته باشد که این آقا مسبحات را خوانده، این آقا اذکار قبل از خواب را خوانده، این آقا طهارت قبل از نوم را حاصل کرده، این آقا این قدر امروز صبح قرآن خوانده، این‌قدر برایش ثواب بنویسید! نوشتنی در کار نیست! صفحهای در کار نیست، پروندهای در کار نیست! پرونده عبارت است از نفس و قلب خود مکَّلف است که آن نفس و قلب مکلف در تحت اراده و تصرف ملکین است که آن دو ملک، آن قلب را در تصرف خود دارند و آن عمل را از نقطه نظر جنبه تجردی و از نقطه نظر جنبه تقربی، در آن قلب قرار می‌دهند و آن کدورت را از نظر ابتعاد و از نظر مبغوضيت ومغضوبیت و تنفر و نفور و این‌ها، آن عمل را هم در نفس انسان قرار میدهند.