جلسه ۱۳۹

میبینیم که ائمه به مسائل مختلف، جواب‌های مختلفی داده‌اند، به یکی یک جواب، وبه شخص دیگر جواب دیگری داده‌اند، و دو جواب مختلف به دو نفر. در حالی که تقیه هم نبوده، اصلاً مورد، مورد تقیه نبوده، جای تقیه نبوده! این‌ها از همان است که امام اطلاع بر چیزی داشته که ما اطلاع نداریم، ظاهر قضیه یکی است امّا در باطن حضرت فرمودند: تو برو این کار را بکن. 

خب این‌که این کار را بکن آیا حضرت از آن اطلاع بر غیبشان پاسخ دادند یا این‌که مطلب طور دیگری بوده؟ ظاهر قضیه برای ما این‌طور بیان شده. این‌ها چیزهای مختلفی است که هر کسی نمی‌تواند دست به حکم و فتوا ببرد، این کار دارد!!!

یک شخصی تعریف میکرد می‌گفت: یک زنی بود اصلاً در یک فضای دیگری بود، در یک عوالم دیگری بود اهل نماز و این‌ها نبود، بعد میگفت خلاصه با این صحبت کردیم و آقا بالاخره بعد از یک مدتی این حاضر شد که نماز بخواند. گفته بود حاج آقا من نماز می‌خوانم امّا لاکم را از روی ناخنم نمیتوانم پاک کنم. گفته بود باشه خدا نماز با لاک هم قبول دارد. این نماز را با همان لاک می‌خواند. یکی به او گفت: بابا این چه حرفی است که به او میزنی با لاک نماز باطل است! گفت: ببین من نماز را از کله و پايش آوردم تا دَم ناخنش، من تا این‌جا آوردم. این یک مقدار را نتوانستم، تو بیا این دو سانت را درستش کن، ما نتوانستیم ما تا این‌جا آوردیم. حالا دارد بیچاره نماز میخواند. بگویی نمازت باطل است!! می‌گوید: برو بابا دنبال کارت، برو دنبال دین و ملتت!! این اصلاً در یک فضایی است که نمیتواند غیر از این تصور کند. این برایش مثلاً لاک خیلی مهم است.

خب حالا نماز را آن‌طوری بخوان بالاخره خدا یک كاري میکند، بالاخره خدا همه جور بنده دارد، خودش همه جور درست کرده! همه جور نفس و همه جور بنده و همه جور دارد دیگر! این که نمیشود که آدم یک دفعه بیاید بزند و شمشیر را بگذارد از اوّل تا آخر را درو کند، آن ‌وقت دیگر علی میماند و حوضش!