جلسه ۱۳۹

أعوذ بالله من الشیطان الرّجیم

بسم الله الرحمن الرَّحِیمِ

عرض شد، به طور کلی و در یک بیان کلی؛ قاعده نظر آقایان نسبت به مسأله عدم رضایت شارع در انجام یک فعل و از طرف دیگر تجویز آن و إباحه آن در جای دیگر و در موقف دیگر، بر این است که این حکایت از رضایت شارع میکند، منتهی به نحو اقلّ ثواباً.

شکی نیست ‌که مسأله اقلّ ثواباً از دائرۀ إستحباب خارج نیست، چون یک شیء از نقطه نظر مرغوبیت و رضایت شارع، ممکن است در مراحل مختلف باشد، مرحله رضایت به نحو شدید باشد، این میشود إستحباب مؤکد یا مثلاً قریب به وجوب و اگر آن مرتبه رضایت در مراتب پایین‌تر باشد شارع إهتمام به او دارد ولی حالا انجام هم نداد، نداد ولیکن خوب است، مثلاً فرض بکنید مثل استحباب‌هایی که در همین مراتب نازله این استحباب‌ها بیان می‌شود و خود لسان دلیل هم حکایت از آن رتبه آن استحباب می‌کند.

خب در استحباب مراتب مختلف داریم، آن اکثر ثواباً و دیگری اقلّ ثواباً است، این مسأله مشخص است. این مطلبی است که خب آقایان در این ‌باره فرمودند و به این کیفیت از مطلب گذشتند. ولی با بیاناتی که در روزهای گذشته نسبت به این قضیه شد؛ خدمت رفقا عرض کردیم که اصلاً به طور کلی این مطلب از دایره إستحباب و رضایت و تشویق شارع خارج است، چون در إستحباب تشویق و ترغیب ملحوظ است، حالا آن تشویق یک وقتی تشویق اشدّ است، یک وقتی تشویق، تشویق غیر شدید و تشویقِ عادی است. این کار را بکنید بهتر است، وقت ورود به مسجد پای راست را بگذارید، حالا پای چپ هم طرف گذاشت کسی که استنطاق و مواخذه نمی‌کند، وقتی که بیرون می‌آیید پای چپ را بگذارید، غذا را با دست راست بخورید با دست چپ نخورید، حالا اگر یک کسی چپ دست است اگر با دست چپ ناهار خورد شارع او را مذمت نمیکند، خب یک امر مستحبی در این‌جا ترک شده.