جلسه ۱۴۰

حالا که تا این‌جا آمدیم، برویم یک عمره هم از طرف پدر و مادرمان انجام بدهیم، یک عمره هم از طرف ذوی الحقوق و امثال ذلک انجام بدهیم دلش نمی‌آید برود، این حالت اشتیاق را در این‌جا شارع آمده به او احترام کرده، اصل قضیه این نیست که شارع خودش مشوق باشد، در تشویق شارع همین لکل شهر عمرة است، می‌بینیم شارع این را در این‌جا تشویق و تثبیت کرده، فی کل شهر را شارع آمده بیان کرده، درست شد؟

پس بنابراین وقتی که این قضیه مشخص بشود ما می‌بینیم که روایاتی که دلالت بر لکل شهر، در هر شهری یک عمرة، می‌کند، آن روایات بلا معارض است، روایت معارض فقط یک روایت است که آن هم روایت علی بن ابی حمزه است، آن هم عرض کردم اگر ما بخواهیم حمل به صحت بکنیم، وگرنه اصلاً روایت می‌شود مردده و مشکوکه بین زمان انحراف یا زمان انقیادش، که دیگر نمی‌شود مورد تایید قرار بگیرد، چون وقتی کسی بیاید این کارها را بکند و هر دروغی را هم به امام ‌بندد، آیا روایتی را که نقل می‌کند از موسی بن جعفر، از امام رضا که دیگر نقل نمی‌کند چون امام رضا را قبول ندارد، پس آن روایتی که از موسی بن جعفر نقل می‌کند آن روایت را در زمان تثبتش نقل می‌کند یا در زمان انحرافش دارد نقل می‌کند! از این نقطه نظر روایات لکل شهر عمرة، این بلا معارض در مورد عمره مفرده در ماه به حال خودش باقی می‌ماند.

اگر بخواهیم روایت را حمل به صحت بکنیم این روایت باز این است که لکل عشرة ایام عمرة از ناحیه شارع تکلیف نشده است، وقتی که تکلیف نشده لذا فقط جنبه حسن فاعلی دارد، اگر روایت، روایت موثقه بود، این قضیه حسن فاعلی در آن‌جا مطرح می‌شد، حالا که این روایت، روایت نسبت به زمان وثاقت یا عدم وثاقت مشتبه و مشکوکه است.