بررسی روایات دال بر عدم جواز احرام از میقات

شخصی نزد امیرالمؤمنین علیه السلام می‌آید و اقرار می‌کند، می‌گوید: «من فلان کار را انجام داده‌ام، بر من حدّ جاری کن!» حضرت می‌فرمایند: «بلند شو برو دنبال کارت! از کجا می‌دانی؟! کله‌ات باد کرده است، شاید به سرت زده است یا خواب دیده‌ای!»¹ حضرت نمی‌خواهد او ابراز کند! حالا ما یقۀ طرف را می‌گیریم، اگر هم کاری نکرده است، ده‌تا هم از آن بیرون می‌کشیم! کار ما این است دیگر! اصلاً ما مظهر ستاریّت پروردگار هستیم! صد درجه این‌طرف رفتیم، کارِ نکرده را هم روی آن می‌گذاریم و می‌گوییم که کردی! چرا؟! برای اینکه حدّ الهی باید جاری شود! یعنی چه که باید حد الهی جاری شود؟! کاری انجام نداده است، مسئله‌ای انجام نداده است، می‌توان هزار تأویل و توجیه کرد، اینها همه به‌خاطر نفهمیدن دین است؛ به‌خاطر این است که حقیقت دین و حقیقت این مبانی برای ما روشن نیست. چون روشن نیست، تفکّر براساس عدم معرفت و عدم بصیرت است که باعث ورود بعضی از مشکلات و مسائل می‌شود و کار را مشکل می‌کند.

[برگردیم به] روایت علی بن جعفر:

عن علي بن جعفرٍ عن أخيه موسىَ بن جعفرٍ عليهما السلام قالَ: سألتُه عن رجلٍ نَسِیَ الإحرامَ بالحجِّ فذكرَ و هو بعرفاتٍ، ما حالُه قال: «یقولُ اللهمَّ علی كتابِك و سنّةِ نبیّکَ صلَّى الله عليه و آله، فقدْ تَمَّ إحرامُه فإن جهل أن یُحرمَ يومَ التّرويةِ بالحجِّ حتى رجعَ إلى بلدِه إن كان قَضَى مناسِكَه كلَّها فقدْ تَمَّ حجُّه».²

حضرت نمی‌فرمایند که به مکه بیا بلکه می‌فرمایند که در همان عرفات احرام ببندد و بگوید: «اللهم علی کتابك و سنّة نبیّك ...»، حج او تمام است چون بعداً در بحث عرفات می‌آید که «الحجّ عَرَفَةٌ»³ یعنی نفس ادراک عرفات، حج است. شما ببینید که چقدر مسائل را راحت کرده‌اند، این‌قدر مسائل راحت است.

بحث احرام در میقات را در اینجا به پایان می‌رسانیم و تقریرات و مطالب دیگر را خودتان بخوانید. ما به‌طورکلی بنا نداریم که وارد آن بحث‌ها شویم چون اتلاف وقت است. ما بیشتر مطالب را روی نفس روایات متمرکز می‌کنیم تا مسائل و مطالب دیگران ولی اطلاع بر آنها خوب است.