آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی در این جلسه به تبیین مبانی فلسفی پیرامون تفاوت وجود واجب‌الذات با وجودات امکانیه می‌پردازند. محور اصلی بحث، اثبات این نکته است که ذات باری‌تعالی به دلیل بساطت و صرافت وجودی، از هرگونه قیود نقصانی و اوصاف عدمی که در ممکنات وجود دارد، منزه است. استاد با بررسی نمونه‌هایی از امتناع حمل انحاء وجودات بر یکدیگر، مانند امتناع حمل وجود جوهری بر عرض یا وجود مفارق بر مادی، استدلال می‌کنند که وجود واجب نیز به دلیل مرتبه اعلای وجودی، قابل اتصاف به حدود و تعینات ممکنات نیست. در ادامه، ضمن نقد دیدگاه‌های سطحی در باب اشتراک وجود، بر اصالت وجود تأکید شده و تبیین می‌شود که چگونه ممکنات با وجودِ عارضی خود، همچنان در ذات خویش فقیر و نیازمند به علت باقی می‌مانند و این تفاوت هویتی، مانع از خلط میان وجود واجب و ممکن است.