هدف پروردگار از خلقت انسان

پس خدا خیر محض و رحمت محض است، و ما را هم به خیر و رحمت محض دعوت كرده. هرجا ما ببینیم كه نظرمان خلاف این باشد، این از آنِ خدا نیست؛ او را در خودمان باید بجوییم و درست كنیم كه نظر ما اشتباه است و الّا خداوند خیر محض است.

یكی از نتایج سلوك الی اللَه زدوده شدن غلّ و غش و كدورت‌های باطنی است

إن شاء اللَه به خواست خدا كه حركت می‌كنیم، می‌رسیم، آن‌وقت دیده می‌شود كه ای عجب آنچه را كه فرموده‌اند، درست درآمد! اینكه می‌گفتند بهشت این‌طور است و حورالعین این‌طور است و ﴿جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ﴾ ¹ این‌طور است، عجب! درست در آمد! كما اینكه در قرآن مجید داریم، كه بهشتی‌ها به جهنّمی‌ها می‌گویند:

﴿قَدْ وَجَدْنا ما وَعَدَنا رَبُّنا حَقًّا فَهَلْ وَجَدْتُمْ ما وَعَدَ رَبُّكُمْ حَقًّا﴾² «ما آنچه را كه خدا به ما وعده داد از بهشت و رضوان و فضاهای واسعه [همه را حق و استوار یافتیم! آیا آنچه را هم كه پروردگار شما به شما بیم داده بود و بر حذر داشته بود حق و استوار یافتید؟!³]

چنانچه می‌فرماید: ﴿وَ نَزَعْنا ما فِي صُدُورِهِمْ مِنْ غِلٍّ إِخْواناً عَلى‌ سُرُرٍ مُتَقابِلِينَ‌﴾ ⁴و⁵

غِلّ همین كثافات را می‌گویند، مثلًا شكر را كه می‌خواهند آب كرده و شیرینی درست كنند، روی آن اوّل یك كثافاتی می‌گیرد، و بعد باید مادّه‌ای به آن بزنند، مثل آن مادّه‌ای‌كه می‌زنند و تمام كثافات را می‌گیرد، پاك و صاف و طیب و طاهر می‌كنند. خدا قلوب مؤمنین را این‌طور از هر غلّ و تاریكی و كدورت بیرون می‌آورد.

بعد كم‌كم به جایی می‌رسد كه انسان به همه اهل عالم حتّی به كفّار و اشقیاء به نظر محبّت و عطوفت نگاه كرده و برای آنها دلسوزی می‌كند، برای كافرها دلسوزی می‌كند، و می‌گوید: ای خدا بیا این فرد را هدایت كن! كافر است امّا هدایتش كن. زحمت می‌كشد آنها را هدایت كند، زحمت می‌كشد آنها را مسلمان كند. پیغمبر صلّی اللَه علیه و آله و سلّم جنگ می‌كردند، كشته می‌شدند، كشته می‌دادند، برای اینكه آنها مسلمان بشوند، راه خودشان را پیدا كنند و بروند. انسان یك نظر رحمت واسعه‌ای به همه خلق پیدا می‌كند و برای همه خلق خیر خواه است و هر كدام را به حسب درجه و مرتبه خود خواهان است، دوست دارد كه همه راه مستقیم و صراط انسانیت و اسلام را طی كنند و به خدا برسند و به سوی مقصد و ممشای صحیح قدم بردارند. دیگر هیچ غلّی، حسدی، كِبری، دغدغه‌ای، غشّی، نگرانی‌ای در آن نفس نیست.