صداقت مهمترین اصل در سیر و سلوک

مواجهۀ برخی افراد با کتب علامه طهرانی و عاقبت آن

مرحوم آقا چقدر کتاب نوشتند؟ چقدر افراد پذیرفتند؟ چقدر افراد گفتند این آقا آمده خودش را در مقابل فلانی و فلانی مطرح کند؟ چقدر افراد از همین معمّمین و غیر معممین آمدند و سُخریه گرفتند؟ [خودش را] ‌می‌خواهد مطرح کند یعنی چه؟! تو کتاب را بخوان، ببین حرفش درست است بپذیر، حرفش درست نیست نپذیر.

«نه، این آمده خودش را مطرح کند!» همان‌هایی که این حرف را زدند، همان‌ها الآن دنیا زده بر سرشان و رفتند پایین؛ همان‌ها! نوش جانت بخور! چرا؟ چون تو آن موقع هم صداقت نداشتی. آمدی حرف را با آن شخصیّت خاص خودت مقایسه کردی [گفتی] این آمده خودش را در مقابل او قرار داده پس مطرود است، پس نباید به حرفش گوش داد، پس نباید به مطالب او توجّه کرد. هیچ نرفتی با ذهن باز، با ذهن بی‌طرف بدون اینکه بخواهی [غرضی داشته باشی]، بیایی مطالب او را نگاه کنی شاید یک چیزی گیرت می‌آمد. گفتی: اینکه اینجا گفته پس معلوم است یعنی این می‌خواهد بگوید من زودتر از او این را فهمیدم. مگر می‌شود کسی زودتر از فلانی بفهمد؟! مگر می‌شود کسی زودتر از فلانی اقدام کند؟ مگر می‌شود کسی به این مطالب زودتر برسد؟ پس می‌گذاری کنار. خب چه‌کار کردی؟ یک خط خط قرمز بر سعادت خودت کشیدی، یک خط بطلان بر عمر خودت کشیدی، در چه چیزی افتادی؟ در دنیا[افتادی]! دنیا هم گاهی پشت بر زین، گهی زین به پشت! دنیا همین است. پس چرا ناراحت می‌شوی؟ همین است!

وقتی کسی در دنیا بیاید، دنیا یک وقتی بالاست انسان هرچه بخواهد می‌گوید، یک وقت هم دنیا می‌زند بر سر آدم، آدم را پایین می‌برد ، آن‌وقت آدم مدام داد می‌زند: «ای داد بیداد! حق کجاست؟! عدالت کجاست؟!» آقا تو خودت اول عمل نمی‌کردی. خودت همین کسی بودی که یک وقتی ایراد می‌گرفتی! حالا چه اشکال دارد؟ حالا یک مدت هم تو زیر باش، تا حالا بالا بودی حالا پایین باش. چرا؟ چون هم بالایت دنیا بود هم این [پایین بودنت] دنیاست، هر دو دنیاست.