اهمیت احترام ذوی‌الحقوق

«أنا و عَلیٌّ أبَوا هٰذِهِ الأُمَّة»؛¹ پیغمبر واقعاً پدر این امت می‌‌‌شود؛ پیغمبر بر همۀ مردم حقّ ابوت دارد؛ آن به جای خود. این زحماتی که واقعاً در عرض این بیست‌وسه سال برای مردم کشید، جنگ هایی که کرد و خون‌هایی که ریخته شد و دربه‌‌دری‌هایی که پیغمبر کشید، برای هدایت مردم کشید دیگر.

خب اجرِ این مسئله این است که در را به پهلوی دخترش بزنند و او را لِه کنند [و] بچه‌اش را سقط کنند و بعد هم [او را] بُکُشند؟!² این یک [نوع ادای] اجر است!

یک اجر دیگر این است که وجودِ پیغمبر را در ذریۀ او لحاظ کنند؛ یعنی فرض کنند که الان پیغمبر هست، آن احترام و عزت و ارزشی که در زمان خودِ پیغمبر برای فرزندانشان وجود داشت،‌ آن را لحاظ کنند. نه اینکه بگویند حالا که پیغمبر از دنیا رفته دیگر هرچه باداباد! حالا که پیغمبر از دنیا رفته، دیگر مسئله تمام است. این [صحیح] نیست! این را می‌‌گویند کفرانِ نعمت. شکرِ نعمت این نیست؛ چون عملی که پیغمبر در عرض این بیست‌وسه سال انجام داد، یک واقعیت تکوینی به‌وجود آورد که امت موظف هستند عمل خودشان را براساس آن واقعیت تکوینی منطبق کنند؛ آن، حقی بود که افراد امت باید [ادای] آن حق را‌ انجام دهند،‌ و الاّ این واقعیت تکوینی ندیده گرفته می‌‌‌شود و به آن ترتیب اثر داده نمی‌‌شود. اگر کسی بخواهد با واقعیت تکوینی مخالفت کند، راه به جایی نمی‌‌برد.

عدم امکان انکار و مخالفت با واقعیات تکوینی

واقعیت تکوینی را که نمی‌‌شود انکار کرد. بدن ما گوشت و پوست و استخوان است؛‌ اگر شما در این بدن چاقو فرو کنید، زخم می‌‌‌شود. حالا شما بگویید: «این واقعیت یک واقعیت تکوینی نیست؛‌ من چاقو فرو می‌‌کنم، طوری نمی‌شود!» آزمایش کنید، امتحان کنید، ببینید فرو می‌‌‌رود یا نمی‌‌رود! سم، سم است و خطر دارد، واقعیت تکوینی این است که اگر کسی سم بخورد، می‌‌‌میرد. حالا شما بگو: «بنده این سم را می‌‌خورم و نمی‌‌میرم! بنده اراده‌ام تعلق گرفته بر اینکه سیانور بخورم و نمیرم!» نه آقاجان! می‌‌‌میری، این یک واقعیت تکوینی است. با واقعیت‌های تکوینی نمی‌‌شود مخالفت کرد.