اعمال عمرۀ مفرده و اسرار آن

وقتی حضرت ابراهیم می‌آید در آنجا و این سنگ‌بنای کعبه را می‌گذارد، چون با «نیّت» بوده، این همه مردم را می‌کِشد: ﴿وَأَذِّن فِي النَّاسِ بِالْحَجِّ يَأْتُوكَ رِجَالًا...﴾.¹ اگر نفْس و در نیت حضرت ابراهیم چیزی [غیر از خدا] بود، امکان نداشت مردم تا روزِ قیامت موظف باشند که بیایند و پیروی کنند و دورِ این سنگ‌بنایی که حضرت ابراهیم ‌گذاشته، بگردند. در واقع، مردم دارند طوافشان را بر طوافِ نیت و کعبۀ دلِ حضرت ابراهیم می‌کنند؛ این است!

حضرت هاجر و حضرت اسماعیل، با حضرت ابراهیم در این حقایق شریک‌اند

آن‌وقت، در این جریان، دو نفرِ دیگر شریک بودند: یکی حضرت هاجر در این جریان شریک بوده؛ یک پای قضیه حضرت هاجر است، یکی حضرت اسماعیل. این دو تا با حضرت ابراهیم در این قضیه شریک بودند. پس هر سۀ اینها یک واحد را تشکیل دادند و بر اساسِ آن، این کار را انجام دادند. که خب دیگر جریانِ منا و ذبح و اینها مفصل است و مربوط به این است. بنابراین، باید به این مسئله توجه داشت که این سعی‌ای که الآن داریم می‌کنیم، این سعی برای پیروی‌ کردن از حضرت هاجر است؛ و بدانیم که حضرتِ هاجر برای چه این راه را رفته و آمده؛ و الآن هم خودِ ما همان عمل را انجام بدهیم. ما در هنگامِ سعی، خود را تقدیم کنیم، از خود بیرون بیاییم و حساب‌وکتابی برای خود در نظر نگیریم؛ و نگوییم: «حالا برمی‌گردیم ایران، با او چه می‌کنیم، با او چه می‌کنیم... .» وقتی که سعی می‌کنیم، دیگر همه‌چیز را کنار بگذاریم و بنا بگذاریم که با همین وضعیت به وطن مراجعت کنیم. التفات می‌کنید؟ با همین حال به وطن برگردیم؛ هاجروار به وطنمان برگردیم؛ نه اینکه یک ‌سری اعمالی انجام بدهیم و بعد دوباره کثرات بیاید و ما را بگیرد. این قضیۀ سعی است.

شرایط انجام سعی و هروله بین صفا و مروه