خصوصیات ماه مبارک رمضان

اهتمام خاص بزرگان به دهۀ آخر ماه مبارک رمضان

حالا این قضیه چه بوده که ما می‌بینیم پیغمبر اکرم و حتی بعضی از بزرگان (که مرحوم آقا [علامه طهرانی] ـ رضوان الله علیه ـ می‌فرمودند، مثل مرحوم قاضی یا همین‌طور خود مرحوم حداد، یا آنچه ما از خود ایشان می‌دیدیم) دهۀ آخرشان با سایر روزها فرق می‌کرد. یعنی حال پیغمبر در این دهۀ آخر با آن دو دهۀ قبل فرق می‌کرد.

مرحوم قاضی را در این دهۀ آخر کسی نمی‌دید؛ اصلاً به‌طور کلی از نجف بیرون می‌آمد و به کوفه می‌رفت و در آنجا، در مسجد کوفه ـ خدا إن‌شاءالله قسمت همه کند ـ بیتوته می‌کرد. همۀ اولیا این دهۀ آخر را خیلی مغتنم می‌شمردند؛ یعنی آن بیست روزِ [اول] را مقدمه‌ای برای ادراکِ این دهۀ [آخر] به حساب می‌آوردند.

خب، حالا این پیغمبر را شما لحاظ کنید، در چه مقامی است؟ در مقامی که خداوند متعال به پیغمبر می‌فرماید: «ما تمام قوای عالم خلقت را در اختیار تو گذاشتیم.» در یک‌ ‌چنین مقامی است. کسی که می‌تواند در تمام عالم خلقت دخل و تصرف کند از یک طرف، و افرادی مثل ما ـ که خب حالا من نسبت به خودم عرض می‌کنم چیزی در بساط نداریم و سراسر فقر و بدبختی و بیچارگی هستیم ـ از طرف دیگر؛ از پیغمبر با آن رتبه تا افرادی مثل ما، همه در این ماه فیض می‌بریم. منتها هر کسی روی حسابِ خودش و به مقدار خودش و به [میزان] ظرفیت خودش و برطبق آنچه که بین خودش و خدا، دل خودش را پاک کرده است.

اهمیت حسن ظن به خدا در دریافت فیوضات

در حدیث قدسی وارد است ـ من این را که خدمتتان عرض می‌کنم، دیگر شما حدیث مفصل بخوانید ـ خدا می‌گوید:

اگر می‌خواهید ببینید من نسبت به یک بنده‌ام چه نظری دارم، ببینید او نسبت به من چه نظری دارد.¹

ما نسبت به خدا چه نظری داریم؟ اگر خدا را نسبت به خودمان یک خدای رحیم، رئوف، عطوف، بامحبت، از مادر مهربان‌تر، از پدر مهربان‌تر و از خود به خودِ آدم، مهربان‌تر دیدیم، خدا هم با ما همین‌طور است.