
ترجمه و بیان رسالۀ حقوق امام سجاد علیه السلام
مجلس اول
حقوق سهگانه انسان در رساله حقوق، محور این گفتار از حضرت علامه آیتالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی میباشد که با تبیین تقسیمبندی حقوق به حق خدا، حق نفس و حق مردم آغاز میشود و ملاک عدالت و ظلم را در ادای هر حق در جای خود بیان میکند. در ادامه، با معرفی رسالۀ حقوق امام سجاد علیهالسلام و اشاره به اعتبار سند آن، متن روایت مبنای شرح قرار میگیرد. سپس حق خدا بهعنوان توحید و اخلاص در عبادت، و پس از آن حقوق نفس و حقوق اعضای انسان همچون زبان، گوش، چشم، دست و پا توضیح داده میشود. آنگاه حقوق عبادات مانند نماز، حج، روزه، صدقه و قربانی و نیز حقوق اجتماعی مانند حق حاکم و استاد تبیین میگردد تا روشن شود که سلوک انسانی در گرو شناخت دقیق این حقوق و عمل به آنهاست.
ترجمه و بیان رسالۀ حقوق امام سجاد علیه السلام
6حق روزه
و حَقُّ الصَّومِ أن تَعلَمَ أنّهُ حِجابٌ ضَرَبَهُ اللهُ عَزّ و جَلّ علیٰ لِسانِکَ و سَمعِکَ و بَصَرِکَ و بَطنِکَ و فَرجِکَ لِیَستُرَکَ بِهِ مِنَ النّارِ، فَإن تَرَکتَ الصَّومَ خَرَقتَ سِترَ اللهِ عَلَیکَ.
«حق روزه بر تو آن است که بدانی که خداوند علیّ أعلیٰ روزه را یک سپری قرار داده است که تو را از آتش حفظ کند، و حجابی است که خداوند علیّ أعلیٰ [بر تو افکنده] و مُهری است که بر دهان تو زده و بر گوش تو زده و بر چشمان تو زده و بر شکم تو زده و بر آلت آمیزش تو زده است، برایاینکه تو را بهواسطۀ این حجاب از آتش جهنم در امان نگه دارد. بنابراین، اگر روزه را ترک کردی آن پردۀ حجاب پروردگار را پاره کردی و آن پرده را گسیختهای.»
حق صدقه
و حَقُّ الصَّدَقَةِ أن تَعلَمَ أنّها ذُخرُکَ عِندَ رَبِّکَ [عَزّوجَلّ] و وَدیعَتُکَ الَّتی لا تَحتاجُ إِلَی الإِشهادِ عَلَیها، و کُنتَ بِما تَستَودِعُهُ سِرًّا أوثَقَ مِنکَ بِما تَستَودِعُهُ عَلانیَةً، و تَعلَمَ أنّها تَدفَعُ البَلاءَ و الأسقامَ عَنکَ فی الدُّنیا و تَدفَعُ عَنکَ النّارَ فی الآخِرَةِ.
«حق صدقه که میدهی [و] احسانی [که] به فقرا، ایتام، مساکین [و] بیچارگان [میکنی]، این است که بدانی این صدقهای که میدهی از بین نمیرود؛ بلکه ذخیرهای است برای تو که پیش میفرستی و در نزد پروردگارِ تو باقی میماند؛ و این امانتی است که خدا برای تو نگاه میدارد، آن امانتی که برای سپردن به خدا احتیاج به دو شاهد نداری که شاهد بگیری که خدایا من این دو شاهد را گواه میدارم که این امانت را به تو سپردهام؛ احتیاج به شاهد ندارد.
و این صدقهای را که میدهی و امانت بهدست پرودگار میسپاری، اگر سِرّاً بدهی، محکمتر است از این امانتی که علانیتاً و جهاراً میدهی و خداییناکرده با دادن صدقه، ریائی و عُجبی و خودپسندی در کانون وجود تو رخنه میکند؛ و باید بدانی که این صدقه دفع بلا و تمام مرضها را از تو میکند در دنیا و دفع میکند از تو آتش را در آخرت.»
