تعظیم بزرگان و نقد محترمانه

من دیگر از صدای ساز و آواز و غناء و مطرب و... خیلی خسته شدم، امشب ما را یک‌جایی ببر؛ پیش یک ولیّ خدایی و کسی که نصیحتی به ما کند، گریه‌ای از ما دربیاورد، کاری کند که دل ما شفا پیدا کند. من از صدای اینها دیگر خسته شدم.

فَضل او را آورد پیش فُضیل. درب خانۀ فضیل را زدند. گفت: 

«کی هستی؟» 

گفت: «امیرالمؤمنین! هارون، امیرالمؤمنین!» 

گفت: «او را با من چه کار؟ مرا با او چه کار؟!» 

گفت: «امیرالمؤمنین اُولوالأمر است و اطاعتش واجب، در را باز کن!»

فضیل گفت: «اگر به میل می‌آیی، میل نیست؛ اگر به اکراه می‌آیی، خود می‌دانی!»

هارون با فضل وارد شد. فضیل چراغ را فوت کرد و چراغ خاموش شد، گفت:

«نمی‌خواهم چشمم به روی پر شقاوتت بیفتد!» 

هارون به بدن فضیل دست مالید، فضیل دستش را گرفت و گفت:

«ما ألیَنَ هَذا الکفَّ لَو نَجا مِن‌ النّار! این چه دست نرم و خوبی است، امّا به شرطی که از آتش نجات پیدا کند.» 

فضیل این را گفت و برخاست و مشغول نماز شد: اللهُ أکبَر.

نمازش را که خواند، فضل برمکی گفت: 

«هارون آمده اینجا که تو به او عنایتی کنی، توجّهی کنی، تو هیچ به او إعتنا نمی‌کنی! آخر تو او را کُشتی!!»

گفت: 

«ای هامان! تو او را کشتی، نه من! با این أعمال که داری جمع می‌کنی او را به کشتن می‌دهی، آن‌وقت کشتن را گردن من می‌اندازی؟!»

هارون شروع کرد به گریه کردن و گفت: 

«درست می‌گوید! او من را فرعون قرار داده؛ چون به تو خطاب هامان کرد و هامان وزیر فرعون است، یعنی من فرعونم!» یک ردّ و بدل‌هایی کرد و بعد هارون یک کیسۀ هزار دیناری جلوی فضیل گذاشت.

فضیل گفت: 

«بردار! من از تو خیلی تعجّب می‌کنم که این نصیحت‌های من این‌قدر در تو تأثیر نکرد که هنوز این مجلس خاتمه پیدا نکرده، دست به ظلم می‌زنی!»

هارون گفت: «من چه ظلمی کردم؟»