امكان طىّ طریق، قبل از وصول به ولىّ الهى‏

ببینید خود مرحوم قاضی در زمان حیاتش به این شخص می‌گوید: مراجعه نکن! برو به او بعد از من مراجعه کن! در عین حال همان موقع وصیّ‌ خود را آقا شیخ عبّاس قرار می‌دهد. این قضیّه چیست؟ این به‌خاطر همین است؛ به خاطر این است که خداوند متعال برای هر فردی در ارتباطش با سیر و سلوک، یک راه جدا قرار داده است. به این می‌گوید که شما فعلاً برو پیش این فرد و با او رفاقت کن و از او دستور بگیر! از او استفاده بکن! اینها را همه را مطرح می‌کند. ولی یک افرادی دیگری هستند که در یک سطح دیگری قرار دارند و آنها نمی‌توانند از این استفاده کنند. حالا اگر قرار بر این باشد که ما بیاییم بگوییم تمام افراد موظّفند از وصیّ ظاهری که در ملأ، استاد او را تعیین کرده، از او اطاعت بکنند، در اینجا تقدیم مفضول بر فاضل و تقدیم مرجوح بر راجح پیش می آید. گفت:

آن کسی که یک راهی را نرفته، چطور می‌تواند برای بقیّه افراد [مسیر را] تعیین کند؟ این مسئله است.

اشکالات پس دیگر حل شد. اشکالِ اینکه مرحوم آقا چطور نرسیده بودند به مرحوم حدّاد؟ اشکال اینکه هر شخصی وقتی به یک فرد می‌رسد، آیا موظف است که جمیع مطالبی را که می‌گوید بپذیرد یا اینکه رده بندی و طبقه بندی کند بر طبق حالات او؟ چنان‌که ما این اختلاف را در بینش آقا نسبت به مرحوم آقا شیخ عبّاس قوچانی و بالاتر، نسبت به مرحوم آقا شیخ جواد انصاری و بالاتر، در رتبه اعلا نسبت به مرحوم حاج سیّد هاشم حدّاد ـ رضوان الله علیهم أجمعین ـ در تمام اینها مشاهده می‌کنیم. در جایی که ایشان نسبت به مرحوم حدّاد بفرمایند: اگر ایشان می‌گفتند: این لیوان خون است من می‌خورم. بینش ایشان نسبت به مرحوم انصاری این بود که: در مسائل مورد اختلاف احتیاط می‌کنم. بینش ایشان نسبت به حاج شیخ عبّاس قوچانی دیگر معلوم است که در چه حدّی بوده است و میزان اطاعت ایشان در چه مرتبه‌ای بوده است. این را می‌گویند مرتبه بندی و طبقه بندی منطقی!