حقیقت دنیا

اگر این‌گونه در فكر ما فرو برود كه این حكومت وسیله و بهانه است، آن‌وقت ببینید چه بهشت برینی خواهد شد! بنابراین اینكه می‌گوییم: احساس كردیم كه غیر از ما كسی در كره زمین به‌درد فلان وزارت نمی‌خورد، و تكلیف شرعی عینی تعیینی نه تخییری و كفایی پیدا كردیم كه آن پست را قبول كنیم، همه شوخی است.

خداوند می‌فرماید: (إِذْ يَتَلَقَّى الْمُتَلَقِّيانِ عَنِ الْيَمِينِ وَ عَنِ الشِّمالِ قَعِيدٌ)؛¹ یعنی اگر می‌خواهی این مردم را گول بزنی، بزن، اما ملائكه‌ای را كه بر شانه چپ و راست تو هستند دیگر نمی‌توانی گول بزنی!

در بیان حقیقت نامه اعمال و كیفیت مشاهده آن توسط انسان‌

این‌طور نیست كه وقتی آن دو ملك پرونده انسان را می‌آورند، شخصی بگوید به ما دروغ بسته‌اند و آنها هم بگویند الآن به دادگاه می‌رویم تا قاضی براساس شواهد و مدارك قضاوت كند؛ بلكه پرونده را می‌آورند و هرچه فرد بگوید: «این مَلَك با من حسابی داشته و بی‌جهت برایم تهمت و غیبت و كلاهبرداری نوشته است» فایده‌ای ندارد. آن موقعیتی را كه او در منزلش در روز جمعه، ساعت یازده‌ونیم دروغی گفته و یا به عیالش تهمتی زده و او در آنجا مظلوم واقع شده و نتوانسته از خودش دفاع كند، آن صحنه را می‌آورند و به انسان نشان می‌دهند.

البته اینكه عرض شد آن صحنه را به انسان نشان می‌دهند، به این معنا نیست كه فیلمی را نشان بدهند و آن فرد هم بگوید این فیلم را از قسمت‌های مختلف بریده‌اند و مونتاژ كرده‌اند و من این محكمه را قبول ندارم؛ فیلم نشان نمی‌دهند، بلكه وجود شخص را در آن صحنه به او نشان می‌دهند.

اینكه شما الآن در اینجا نشسته‌اید و این چراغ‌ها و رفقا و بنده را می‌بینید، واقعیتی است كه با چشم و گوش و تمام وجود خود آن را لمس می‌كنید؛ این واقعیتِ حضور، فیلم و نوار نیست.

الان ساعت دوازده و سیزده دقیقه و چند ثانیه است‌² و ما حضور خود را در این مجلس احساس می‌كنیم؛ اگر در مراجعت، عیالتان بگوید: «شما اشتباه می‌كنی كه می‌گویی" در آن مجلس بوده‌ام" و فیلم نشانت داده‌اند»، می‌گویید: «این چه حرفی است؟! من در وجود خود این حضور را احساس می‌كنم و وجود خودم را كه دیگر نمی‌توانم انكار كنم!» و براین‌اساس برای او تك‌تك افرادی را كه در آنجا بوده‌اند، نام می‌برید.