حقیقت دنیا

پرونده انسان در روز قیامت، مثل پرونده‌های دادگاه‌ها كاغذی نیست. وقتی‌كه پرونده ما را می‌آورند، حضور ما در این مجلس را می‌آورند و نشان می‌دهند؛ در آن‌وقت چه كسی می‌تواند چیزی را انكار كند؟!

معنای این آیه كه می‌فرماید: (يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُحْضَراً وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَها وَ بَيْنَهُ أَمَداً بَعِيداً وَ يُحَذِّرُكُمُ اللَه نَفْسَهُ وَ اللَه رَؤُفٌ بِالْعِبادِ)،¹ آن است كه خود عمل را حاضر می‌كنند و هر فردی هر عمل خیر و سوئی را كه انجام داده، حاضر می‌بیند!

الان این ضبطصوت‌ها صدای بنده را ضبط می‌كنند؛ وقتی شما این نوار را اجرا می‌كنید، صحبت مرا می‌شنوید ولی دیگر خود صحبت من حاضر نیست. صحبت فعلی بنده قائم به من است، و این نوار حكایتی از این صحبت است كه به من ارتباط ندارد و برای خودش یك موجود دیگری است. به‌عبارت‌دیگر، این صحبت به امواج الكتریسیته تبدیل و در این نوار مغناطیسی ضبط می‌شود؛ اگر بنده از دنیا بروم صدای من وجود خواهد داشت، ولیكن این صحبتی كه الآن به من قائم است، دیگر نخواهد بود.

در روز قیامت نفس این صحبت حاضر می‌شود نه نوار آن؛ لذا در این آیه می‌فرماید: (يَوْمَ تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُحْضَراً وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ).

حال اگر كسی این‌طور به دستگاه خدا نگاه كند، دیگر اگر هزار سال هم از او تقاضا كنند كه بیا وزیر یا رئیس‌جمهور شو، می‌گوید: «ابداً نمی‌خواهم!» بله، اگر خدا تكلیف كند، مطلب دیگری است. بنابراین، اینكه در مسئله حكومت چنین دیدگاهی نداریم به‌جهت آن است كه ما نظر آلی نینداختیم، و در تمام مسائل آن، استقلالی نظر می‌كنیم و جنبه حقیقت دادیم.

نظر ما به امور دیگر دنیا از قبیل زن و فرزند، ماشین و منزل، مال و موقعیت‌ وقِس عَليهِ فَعلَلَ و تَفَعلَلَ‌ نظری استقلالی است؛ درحالی‌كه باید به تمام امور دنیا به‌عنوان واسطه نگاه كنیم و بدانیم ما كه هستیم و در كجا زندگی می‌كنیم. هر فردی در این دنیا سهمی دارد كه در آن باید وظیفه‌اش را انجام دهد و از آن سرسوزنی تخطّی نكند، و بعد از این سهمیه نیز روزی باید برود.