لزوم تهیؤ و آمادگى براى ادراك معارف الهى و حقیقت علم‏

ما در ظلمت به‌سر می‌بریم و «از بد حادثه اینجا به پناه آمده‌ایم» اما امیدواریم كه خداوند توفیق علم و یقین و عمل و شكر بر یقین را به ما عنایت كند، و خودش در همه‌حال مباشر قلب ما باشد، و دست ما را از دامان اولیاء كوتاه مكند، و آنی ما را از صراط و مسیر اولیاء دین منحرف مگرداند.

اللَهم صلّ علَی محمد و آل محمد

مرحوم آقا می‌فرمودند: در ارتباط مرحوم سید محمدمهدی بحرالعلوم‌¹ با حضرت بقیةاللَه أرواحنا فداه اصلًا جای شك و شبهه‌ای نبود و بزرگانی مثل میرزای قمی با تحت‌الحنك عمامه‌شان غبار نعلین او را پاك می‌كردند. او در ملاقاتی با حضرت، مورد عنایت واقع و پس از آن بحرالعلوم شد. به‌خاطر همین عنایت، دین را فهمیده و شناخته بود و فهمش نسبت به معارف باز شده بود. میكائیل و جبرائیل و بالاتر و هر ذره‌ای از ذرات عالم وجود، هركس هرچه دارد از طُفیل عنایت امام زمان است و در آن شكی نیست؛ منتها بعضی بُروز و ظهور دارند و بعضی ندارند.

مرحوم سید محمدمهدی بحرالعلوم، از بزرگان و مفاخر شیعه و مرد بسیار بزرگی بود، طوری‌كه قاطبه اهل كتاب از یهود، نصاری، مجوس، شیعه و سنی ایشان را قبول داشتند؛ با نصاری یا یهود كه بحث می‌كرد، برای آنها از حفظ انجیل یا تورات می‌خواند و تعداد زیادی از نصاری و یهود به‌واسطه ایشان شیعه شدند و همه اینها از موهبت و عنایت حضرت به ایشان پیدا شده است.

مرحوم آقا می‌فرمودند: ایشان شب‌ها از نجف به كوفه می‌آمد و نماز مغرب و عشاء را در مسجد كوفه می‌خواند. همه علمای نجف، بزرگان، مراجع آن زمان و مجتهدین، بعد از ظهر پیاده به كوفه می‌آمدند و بعد از نماز برمی‌گشتند و صف نماز ایشان خیلی باابهت بود.

مسجد كوفه خادم بی‌سوادی داشت كه خیلی به ایشان علاقه‌مند بود و از روی عشق و صفا و محبتی كه به مرحوم سید داشت، یك ساعت تلاش می‌كرد و قلیانی آماده می‌كرد تا سید بكشد و خستگی از تن این خادم و نیز سید بیرون می‌رفت؛ او هم متوجه قضیه بود كه مرحوم سید با بقیه فرق دارد.²