بهره‏‌بردارى افراد از علوم در غیر از جایگاه مناسب آنها

لو أصبتَ له ... بلى

ایشان فرمودند: اصيبُ لَقِناً غَيرَ مَأمونٍ عَلَيه. «بله به یك افرادی من می‌توانم برسم، به یك افرادی برخورد كنم، افراد تیز فهم، تیز هوش، با استعداد، خوش درك، ولی غيرَ مَأمونٍ عَلَيه هیچ اعتباری به آنها نیست. مُستعملًا آلةَ الدّينِ لِلدّنيا¹ «دین را برای دنیا بكار می‌گیرند، برای رسیدن به دنیا بكار می‌گیرند» مردم را دعوت می‌كنند. برای چه؟ برای اینكه به یك مرتبه‌ای برسند. حالا اگر به آن مرتبه رسیدند ولی كسی به آنها اهمیت نداشت، دوباره همین مردم را بر آن مردم می‌شورانند. این می‌شود چی؟ مُستعملًا آلةَ الدّين للدّنيا!.

یكدفعه عرض كردم خدمتتان؛ یك وقتی در همان زمانی كه بین ایران و عراق جنگ بود در آن یك وضعیت و سیاست اقتضاء می‌كرد كه ایران وارد خاك عراق نشود، جلو نرود. من خودم شنیدم دیگر واسطه ندارد كه یكنفر صحبت می‌كرد یا در تلویزیون یا در رادیو، نمی‌دانم و ایشان استدلال می‌كرد طبق قانون اساسی و طبق احكام شرع مسلّم، ما نمی‌توانیم وارد خاك یك كشور دیگر بشویم، هر چه می‌خواهد بشود بشود و حكومت اسلامی نباید تخطّی بكند، حكومت‌اسلامی به مقتضای دین عمل می‌كند. تقریباً از این مسأله یا ده روز گذشت یا دو هفته گذشت كه ایران حالا طبق همان برنامه‌های جنگی و حربی و مقتضیاتی كه می‌دانستند رفتند ظاهراً داخل خاك عراق. همین آقا حالا ای كاش یك كس دیگر را می‌آوردند همین آقا استدلال كرد كه: نخیر، حكومت اسلام فراگیر است، حكومت اسلام همه جا دارد، اینجا امّ‌القری است، و امثال ذلك. آقا! این مسأله اینطور است، مسأله از این قرار است.

ومستظهراً بِنِعَمِ اللَه عَلَى عِبَادِه² «این نعمتهایی را كه خدا به او داده است باهاش می‌آید مباهات می‌كند بر مردم، استظهار می‌كند، خودش را نشان می‌دهد.» این هوشی كه خدا به تو داده، كی به تو داده؟ خدا داده، این استعداد را خدا داده، این توفیق را خدا به تو داده، این مطالبی را كه الآن تو داری می‌فهمی، اینها نعمتهای الهی است كه خدا به تو داده. چرا اینها را می‌روی به سر مردم می‌زنی؟ آخر مردم مگر این بندگان همین خدا نیستند؟ مگر آن استعدادی كه خدا به تو داده، مگر كمی از آنرا به این مردم نداده؟ حالا به او زیادترش را داده به تو كمتر داده. این استظهار چیه؟ خود نمایی چیه؟ مباهات چیه؟