نظام تربیتى انسانها توسط پروردگار متعال در عالم وجود

حالا كه قرار است پرونده خودش ورق بخورد، چرا من این قدر خودم را ناراحت كنم؟ بر این كه این چه می‌شود، آن چه می‌شود، التفات كردید این است كه مكتب عرفان بر این مسائل توجّه نمی‌كند. چرا؟ چون این ورق‌ها یكی یكی می‌خورد، این پرونده می‌آید همینطوری یكی یكی رد می‌شود. نه دست من است، نه دست شماست. حالا كه اینطور است، خوب ما راحت باشیم، راحت زندگیمان را بكنیم، راحت در خیابان راه برویم، راحت كار خودمان را انجام بدهیم، راحت آن چیزی كه تكلیف است. به ما نگفتند دنبال كاری برو كه از اسرار عالم كون سر در بیاوری.

بنده به شما تضمین می‌دهم در قبر كه همه را گذاشتند، و ما هم انشاءالل ه به حول و قوّه خدا دیر یا زود همه ما می‌رویم، این كه می‌گویم ان‌شاءاللَه منظور و مقصود این است كه ان‌شاءاللَه جای خوب می‌رویم. برای این می‌گوییم این دنیا بالأخره آقا دو روز تمام می‌شود یا، با سكته تمام می‌شود یا با تصادف، یا آجر به سر آدم می‌خورد. بالأخره تمام می‌شود، انشاءالل ه می‌رویم جای خوب.

بنده به شما تضمین می‌دهم كه نكیر و منكر از این یك قضیه سؤال نكنند از شما، كه چرا علم غیب پیدا نكردید؟ چرا بر اسرار مردم اطّلاع پیدا نكردید؟ چرا راهی را نرفتید كه به واسطه او اشراف بر این مسائل پیدا كنید؟ از این‌قماش اجناس در آنجا سؤال نمی‌شود، سؤال از چی می‌شود؟ نسبت به امامت چقدر معرفت پیدا كردید؟ نسبت به امام زمانت؟ این سوال می‌شود! چقدر آیا شناختی كه به امام زمانت داشتی شناخت شناسنامه‌ای بود، یا این كه نه، از مسائل و حقائقی كه امامت یك امام را تشكیل می‌دهد تو چقدر اطّلاع پیدا كردی؟ در این كه امام زمان چه حالی دارد و چگونه است و كیفیت ارتباط او با خدا و با توست، تو چقدر نسبت به این قضیه اطّلاع پیدا كردی؟ ربط خودت را با امام زمانت تا كجا رساندی؟ معرفت خود را با خدا تا چه مرحله قرار دادی؟ از اینها می‌آیند سؤال می‌كنند. این نكیر و منكر كه می‌آیند سؤال می‌كنند و می‌گویند: مَنْ رَبُّكْ من امامُك خدایت كیست، امامت كیست، نه امام شناسنامه‌ای است، نخیر امام شناسنامه‌ای را كه همه ما بلدیم، سنّی‌ها هم بلدند.