حقیقت و جایگاه مسئلۀ تخصص و تعهد در کیفیت اداره جامعه
یکی از مهمترین مبانی درحکومت اسلام مسألۀ تخصص وتعهد می باشد. شرح فقره: قلت يا ابا عبداللَه ما حقيقة العبودية ...و لا يدبِّر العبد لنفسه تدبيراً. 1 – عبوديت بمعناي اينست كه انسان واقعاً در برابر اراده و مشيت پروردگار تسليم باشد و او را بجاي خود قرار دهد. 2 – توضيحي راجع به اين فقره شريفه: أن لا يري العبد لنفسه فيما خوَّله اللَه ملكا. 3 – تأكيد مرحوم قاضي بر مطالعه حديث شريف عنوان بصري دو بار در هفته. 4 – امام معصوم عليه السلام به همه جريانات و قضايا از دريچۀ نور مطلق نگاه مي‌كند نه از دريچه ای که جرياني كه آن مطابق با مصلحت و منافع شخصي او باشد. 5 – يكي از مهم‌ترين و اساسي‌ترين مسائل در حكومت اسلامي تفويض و اعطاء مناصب و مسئوليت‌ها به افراد لائق و متخصص مي‌باشد. 6 – تعهد و تخصص در اشخاص به چه معنا مي‌باشد. 7 – ابوبكر از پاسخ دادن به سؤالات علماي يهود و نصاري باز مي‌ماند. 8 – تأكيد مرحوم علّامه طهراني در سنه چهل و دو به رهبر فقيد انقلاب مبني بر استفاده و بكار‌گيري نيروهاي متعهد و متخصصي كه آشنايي با اسلام و مباني آن نداشتند.
حقیقت و جایگاه مسئلۀ تخصص و تعهد در کیفیت اداره جامعه
توضیحات:
یکی از مهمترین مبانی درحکومت اسلام مسألۀ تخصص وتعهد می باشد. شرح فقره: قلت يا ابا عبداللَه ما حقيقة العبودية ...و لا يدبِّر العبد لنفسه تدبيراً. 1 – عبوديت بمعناي اينست كه انسان واقعاً در برابر اراده و مشيت پروردگار تسليم باشد و او را بجاي خود قرار دهد. 2 – توضيحي راجع به اين فقره شريفه: أن لا يري العبد لنفسه فيما خوَّله اللَه ملكا. 3 – تأكيد مرحوم قاضي بر مطالعه حديث شريف عنوان بصري دو بار در هفته. 4 – امام معصوم عليه السلام به همه جريانات و قضايا از دريچۀ نور مطلق نگاه مي‌كند نه از دريچه ای که جرياني كه آن مطابق با مصلحت و منافع شخصي او باشد. 5 – يكي از مهم‌ترين و اساسي‌ترين مسائل در حكومت اسلامي تفويض و اعطاء مناصب و مسئوليت‌ها به افراد لائق و متخصص مي‌باشد. 6 – تعهد و تخصص در اشخاص به چه معنا مي‌باشد. 7 – ابوبكر از پاسخ دادن به سؤالات علماي يهود و نصاري باز مي‌ماند. 8 – تأكيد مرحوم علّامه طهراني در سنه چهل و دو به رهبر فقيد انقلاب مبني بر استفاده و بكار‌گيري نيروهاي متعهد و متخصصي كه آشنايي با اسلام و مباني آن نداشتند.
حقیقت و جایگاه مسئلۀ تخصص و تعهد در کیفیت اداره جامعه
22امّا یك روزه بالاتر از این است كه انسان باید همّت بر این داشته باشد و آن روزه‌ای است كه قلب را و دریچه قلب را بروی غیر خدا ببندد. این دیگر روزه‌روزه عالیست. این روزه‌ای است كه خود بزرگان هم این روزه را می‌گرفتند. حتّی كار عادی هم انجام ندهد. كار عادی، كاری كه بیخود كار وقت تلف كردن. در دلش غیر از خدا را نیاورد. در ضمیرش غیر از او را نیاورد. نگذارد این دقائقی كه دارد از روزه این دقائق دارد همین‌طور می‌گذرد، این دقائق بیخود بگذرد. حتّی فكر بیخود، نمی‌گوئیم فكر حرام، خوب آن روزه فكر حرام مال روزه خاص بود. حتّی فكر بیخود هم نیاورد. نمی‌خواهم بگویم همه‌اش به خدا فكر كنید، به خدا فكركردن كه خوب این انسان را از بقیه مسائل و اینها همه چیز می‌اندازد. خوب انسان در موقع مطالعه، در موقع كار، در موقع كسب، در همه موقع، نیتش را خالص كند. غیرخدا در دل نیاورد، این كار را انجام می‌دهم برای او. این كار را انجام می‌دهم كه به این نفع برسم، این كار را انجام می‌دهم كه نفع را از آن دیگری بگیرم و به خودم این نفع برگردد. بروم زودتر این عمل را انجام بدهم یا اینكه .... اینها نباید در این زمان باشد. حالا خوب در زمانهای دیگر ما می‌گوئیم سالك نباید این كار را انجام بدهد، ولی خوب كار حرامی را نمی‌كند. بروم این معامله را زودتر انجام بدهم تا اینكه منافعش به من برسد به او نرسد، اگر در غیر ماه رمضان می‌كنیم در ماه رمضان این كار را هم نكنیم. نكنیم. معامله انجام می‌دهیم، كسب می‌كنیم بجای خود. رسید رسید، نرسید گیر یكی دیگر آمد. به نیت اینكه دیگری نرسد و من زودتر در این مثلًا پروژه زودتر به مقصد برسم، در این عمل زودتر برسم، این‌كار را انجام بدهم. این را در ماه رمضان ما ترك كنیم. اگر با كسی در ذهنمان مسأله داریم این یك ماه رمضان را ذهنمان را به خدا بفروشیم، نفسمان را در اختیار او بگذاریم. مثلًا فرض كنید شخصی هست در ذهن ما، باعث مسأله‌ای هست، گاهگاهی یادش می‌كنیم آی این كار را برای ما كرده، آی آن كار را برای ما كرده، حالا گرچه به حسب ظاهر فحشش ندهیم ولی بالأخره در نفس درگیری با او داریم. این یك ماه رمضان را این در را ببندیم، تا می‌خواهد بیاید برویم فكرمان را جای دیگر ببریم، ذهنمان را جای دیگر ببریم. یك تجربه‌ای به این كیفیت انجام بدهیم. اگر دیدیم خوب بود، بعد از ماه رمضان هم ادامه بدهیم. اگر دیدیم این تجربه مفید از آب در آمد. لذا بزرگان از این ماه رمضان استفاده می‌كردند. شوّال هم روزه می‌گرفتند. نمی‌گویم روزه بگیرید! نه، آن آثار ماه رمضان را ادامه بدهید و به بعد تا اینكه تمام اوقات ما به فرموده كلام امیرالمؤمنین علیه‌السّلام تمام اوقات ما و تمام وردهای ما همه ورد واحد بشود. و اوقات ما همه در خدمت او قرار بگیرد. حتّی در دعای كمیل می‌خوانیم: يكون اوقاتى كلها ورداً واحداً اورادى و قلبى فى خدمتك سرمدا. قلب من دیگر در خدمت تو باشد، سرمدا یعنی برای همیشه. آن وقت دیگر هر چه در این قلب می‌آید او فرستاده، هر چه از این قلب هم بیرون می‌رود باز او فرستاده.