ساختار وجودى مرد و زن و هدف از خلقت ایشان‏

یادم است كه این را از مرحوم آقا شنیدم، خودم نبودم. می‌فرمودند: یك روز در خدمت مرحوم آقای حدّاد رضوان اللَه علیه بودیم، ایشان راجع به این مسئله می‌فرمودند كه از خصوصیات انسان این است كه خدای متعال انسان را موجود شهوانی خلق نكرده است؛ یعنی صفات اولیه‌ای كه خداوند در وجود انسان اولًا و بالذات قرار داده است شهوت وجود ندارد، تعقّل قرار دارد، رحمت و عطوفت قرار دارد، علم قرار دارد، حسّ تكامل و رفع نقائص وجود دارد، به دنبال كمال معرفت‌رفتن وجود دارد، این اوصاف وجود دارد، اما شهوت در وجود انسان قرار ندارد. و این را هم ایشان اضافه كردند: اینكه انسان دارای این احساس می‌شود و این حس در وجود او متبلور می‌شود به خاطر محیط است، یعنی محیط و خصوصیات و علومی را كه در این زمینه كسب می‌كند او را به این سمت می‌كشاند، نه اینكه اصل و حقیقتش در او نیست نه، همین‌كه انسان به این كیفیت خلق شده است، به این معنا است كه آن هسته‌های مركزی و آن نقاطی كه برای توالد و تناسل وجود دارد، باید در وجود انسان باشد اما غلبه قوای عقلانی و اتصال به مبدأ موجب انصراف می‌شود و او را در این مرحله و در این محیط وارد نمی‌كند مگر به واسطه اطرافیان. مسائلی را می‌بیند و احساساتی برای او پیدا می‌شود، ادراكاتی برای او پیدا می‌شود، تا اینكه به این سمت، توجه پیدا می‌كنند.

مرحوم آقا می‌فرمودند: من از ایشان سؤال كردم شما در مورد حیوانات چه می‌گویید؟ ایشان فرمودند: اصلًا حیوانات را خدا برای این مسئله خلق كرده است، اصلًا در وجود حیوانات مسئله شهوت به عنوان یكی از نقاط اساسی گنجانده شده و حیوان خودش بالفطره به دنبال این توالد و تناسل می‌رود، نه اینكه بخواهد از محیط خارج رنگ بگیرد و انعطاف پیدا بكند و این مقام فقط برای انسان است؛ یعنی انسان آن‌قدر در مقام بالا و عالی قرار دارد كه اگر محیط و مسائلی كه به او القاء می‌شود نبود [به این سمت كشیده نمی‌شد.]