دیدگاه مكتب اسلام نسبت به كیفیت ارتباط و تعامل میان زن و شوهر

تا اینكه من این كتاب را مطالعه كردم. بعد از مدت‌ها این كتاب به دستم رسید. عرض كردم از تمام مطالبی كه در آن كتاب بود، فقط این حكایتش برای من آموزنده بود. این را هم نقل می‌كنم: یكی از شاگردان ایشان بعد از فوت آن مرحوم نقل می‌كند كه ایشان را در خواب دیده بود و وقتی به او گفت كه حال شما در اینجا چطور است؟ یك آه با حسرتی می‌كشد و می‌گوید: من الان در اینجا متوجه شدم تمام آن توسلاتی كه به ائمّه می‌كردم و تمام آن خواست‌هایی كه برای رفع گرفتاری‌ها داشتم همه آنها به ضرر من تمام شده و چه سعادتی را از من گرفته. تا یك مسئله‌ای پیدا می‌شد ما توسل می‌كردیم از بین می‌رفت. تا یك ناراحتی پیدا می‌شد، یك توسل می‌كردیم از بین می‌رفت.

مگر در كتاب‌ها ندیدید در این زمینه كه كتاب‌ها زیاد نوشته شده من‌باب‌مثال در فلان‌جا بودیم گرفتاری برای شخصی پیش آمد متوسل به موسی بن جعفر شدیم گرفتاری حل شد. در فلان‌جا بودیم گذرنامه فلان‌شخص گیر افتاده بود توسلی پیدا كردیم به موسی بن جعفر گذرنامه حل شد و به سفر عتبات رفتیم. در فلان‌جا بودیم فلان مریض به حال احتضار بود، توسلی پیدا كردیم و خوب شد. اینها درست است؟ یعنی فقط ائمّه مانده‌اند و نشسته‌اند كه فلج ما را خوب كنند، قرض ما را ادا كنند، گرفتاری ما را برطرف كنند، چقدر توسل پیدا كردید كه فهم شما اضافه بشود و اگر اضافه می‌شد دیگر این‌طور توسلی نمی‌كردید. چقدر توسل به‌ائمّه كردید تا معرفتتان اضافه بشود؟! اگر موسی بن جعفر می‌خواست كاری بكند، چرا برای خودش نكرد كه چهارده سال در زندان بود؟ چرا برای خودش این كار را نكرد؟ آن كه امام بر ملك و ملكوت بود، آن كه امام بر همه عوالم بود. چرا ما ...

صحبت در اینجاست. می‌گویند او امام است ما بنده‌ایم، او امام است چرا ما پایمان را جای پای امام نگذاریم؟ چرا ما به دنبال او نباشیم؟ چرا ما قدری از آنچه را كه آنها چشیده‌اند نچشیم؟ قدری، نمی‌گوییم همه، آن كه امكان ندارد.