برنامه‌هاى تربیتى اسلام برای نهاد خانواده

در یك همچنین ظرفیتی است كه زن و مرد و افراد خانواده به مراتب كمالی خودشان دست پیدا می‌كنند، به آن مراتب وجودی خودشان می‌رسند. روی این جهت نباید برای مرد، عبادت پروردگار و عمل به تكالیف پروردگار موجب بشود كه از مسائل زندگی كنار بماند، این غلط است. یا اینكه به زن توجّه نكند، آنچه كه مورد نیاز اوست برآورده نكند، آنچه كه مورد تقاضای اوست و تقاضای طبیعی یك زن است كه از مرد بخواهد، مرد ترتیب اثر ندهد. این خلاف است. این همان معنای‌ نُؤْمِنُ بِبَعْضٍ وَ نَكْفُرُ بِبَعْضٍ‌ النساء، ١٥٠ است. انسان بعضی از موارد را می‌گیرد و بعضی را رها می‌كند.

به امیرالمؤمنین گفتند: فلان‌كس اهل و عیال خودش را ترك كرده و رفته در یك بیابان، در كوهی در آنجا دارد خدا را عبادت می‌كند. حضرت صدایش كردند و گفتند: در گوش تو باید اذان بگوییم، تو از اسلام برگشتی. كدام خدا و كدام رسولی آمده گفته كه تو زن و بچه‌ات را ول كنی و بعد بلند شوی بروی خدا را عبادت كنی؟! آن خدایی كه عبادت خدا را در بیرون از منزل می‌خواهد آن خدا نیست، آن خدای پرداخته ذهن توست. خدا آن خدایی است كه می‌گوید در منزل باش و به زن و بچّه‌ات برس و به تقاضای مثبت آنها پاسخ بده و در همان‌جا هم من را عبادت كن، این خداست. نه خدای كشكی، نه خدای من درآری، نه خدایی كه آن خدا انسان را از مسائل اجتماعی و مسائل خانوادگی و مسائل حیاتی جدا می‌كند. آن خدا نیست، آن زاییده فكر است. آن عبادتی را كه شما برای این خدا داری انجام می‌دهی آن عبادت خودت است و آن عبادت نفست است و آن عبادت خیالاتت است نه عبادت او. او می‌گوید آنچه كه من می‌گویم، تو می‌گویی آنچه كه من فكر می‌كنم و این دوتاست. او می‌گوید باید به عیالت احترام بگذاری، باید درخواست شرعی او را بپذیری، اگر تقاضای شرعی از تو می‌كند او را مسخره نكنی، او را استهزاء نكنی. روح ایمان را به جای اینكه در زن خود بپرورانی، خاموش نكنی. آن روزنه‌های رشد او را با افكار عامیانه و جاهلانه خود نبندی. آن مسائلی را كه می‌تواند او را به این طریق سوق بدهد با اختلاف در سلیقه خود، آن مراتب را بر او خراب نكنی. این مسائلی است كه ما در روز قیامت باید پاسخگو باشیم.