دیدگاه مكتب عرفان در ارتباط با تكالیف شرعیه و دستورات الهى

آخر جان من! تا به آنجا برسد یك ماه گذشته این یك ماه را چه می‌گویی؟ تازه مگر در این یك ماه دوباره دیگر جنب نمی‌شود؟ خیلی جواب عوضی بود، اینها مهم نبود. آنچه كه مرحوم آقا بدنبالش بودند این بود می‌خواستند به او بگویند كه عن‌قریب شما مرجع خواهید شد چطور شما در میان افراد به یك نحوه‌ای می‌خواهید فتوا بدهید كه این فتوا برای هر كسی قابل اجرا نیست. چطور می‌توانید یك همچنین كاری بكنید؟ و هر كسی یك حكم خاص به خودش را دارد. ولی آن نفهمید اصلًا ایشان چه می‌خواهند بگویند و در چه موقعیتی بودند.

من متوجه شدم كه یك مسئله و قضیه‌ای می‌خواهد برای این شخص اتفاق بیفتد و الّا ایشان بیخود این مسئله را مطرح نمی‌كنند. ایشان هم بر آینده اشراف داشتند بر مسائل. اینجاست كه خیلی مسئله مشكل است. اینكه امام علیه السّلام و ائمّه این همه تاكید می‌كنند بر مسئله تهذیب، ما یك چیزی می‌شنویم آقا انسان باید نفسش تهذیب داشته باشد. می‌گویند آقا ما هم تهذیب داریم دیگر، نه آقاجان هر كجا شما بخواهید بروید شیطان قوی‌تر از شما رفته آنجا جا رزرو كرده و نشسته و شما را در كنار خود دعوت می‌كند: بیا در اینجا بنشین در كنار من، مقام امن و مقام اطمینان، خودم هستم، خودم پشت و پناهت هستم و در افكار تو و در فعال تو و در اعمال تو یك‌یك می‌آیم و اظهارنظر می‌كنم و تو را بر آن كیفیت سوق می‌دهم. ... إِلَّا ما رَحِمَ رَبِّي ... یوسف، ٥٣ فقط این مسئله شامل آن افرادی نخواهد شد كه مورد رحمت خاص و عنایت خاص پروردگار واقع بشوند.

ان‌شاءاللَه در جلسات آینده بیشتر راجع به این قضیه از جهات مختلف دیگر صحبت می‌كنیم. خداوند متعال ما را موفق بدارد تا اینكه به فرموده امام صادق علیه السّلام محوریت كارهای ما و محوریت افكار ما و محوریت گفتار ما را تحصیل رضای پروردگار قرار بدهد.